บทที่ 29 สายลมแห่งความหวั่นไหว

ยามบ่ายคล้อย แสงแดดสีส้มอบอุ่นทอดเงายาวพาดผ่านกำแพงสูงตระหง่านของจวนองค์หญิงผิงหยาง รถม้าคันโอ่อ่าเคลื่อนเข้าสู่ลานหน้าจวนใหญ่พร้อมเสียงเกือกม้ากระทบพื้นหินที่ดังเป็นจังหวะหนักแน่น

ทันทีที่เฉินยู่เฟิงก้าวลงไปเลิกม่าน ร่างสูงสง่าของจ้าวเฟิ่งหลานก็ก้าวลงมา ท่วงท่าองอาจผึ่งผายดุจพญาหงส์ ทว่ายังมิท...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ