บทที่ 35 สัญญาณเตือนภัยของเสิ่นเว่ย

เพียงชั่วครู่ ลมหายใจที่เคยติดขัดของชายชราก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง อาการเกร็งกระตุกเริ่มสงบ เสียงครืดคราดในลำคอทุเลาลงจนกลับมาหายใจได้เป็นจังหวะอีกครา สีหน้าที่เคยเขียวคล้ำเริ่มซับเลือดฝาดขึ้นทีละน้อย

“อาจาง กระดาษกับพู่กัน!”

ซูเซียวสั่งการโดยไม่ละสายตาจากคนไข้

จางเจี้ยนที่พกกล่องเครื่องเขียนสำหรั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ