บทที่ 47 คลื่นลมในตำหนักชิงเหอ

ฉู่ไทเฮาทรงพยักหน้าช้า ๆ สายพระเนตรที่ทอดมองหมอหญิงแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและปนเอ็นดูอย่างลึกซึ้ง พลางเหลือบสายพระเนตรมองไปยังจ้าวเฟิ่งหลาน

“ได้ยินว่าวิชาแพทย์ของเจ้าล้ำเลิศมิแพ้ผู้ใด ... เช่นนั้น เราอยากให้เจ้าช่วยตรวจดูอาการบุตรชายของเราสักหน่อยจะได้หรือไม่”

ไทเฮาทรงหยุดมองใบหน้างดงามของหม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ