บทที่ 2 ตอนที่ 2 คนของอัศวภักดี

ตอนที่ 2 คนของอัศวภักดี

ประตูบานหนาปิดลงพร้อมกับเสียงหัวใจของม่านมุกที่กำลังเต้นแรง หญิงสาวผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ถูฝ่ามือที่เย็นเข้าด้วยกันเพื่อเรียกสติ เมื่อหันกลับมา เธอจึงพบกับหญิงวัยกลางคนในชุดยูนิฟอร์มเรียบร้อยยืนรออยู่ก่อนแล้ว ด้วยท่ายืนที่หลังตรงและรอยยิ้มที่สดใส

“สวัสดีค่ะ คุณม่านมุก” หญิงวัยกลางคนเอ่ยทักทายอย่างสุภาพและเป็นกันเอง “ป้าชื่อ ‘ป้าชบา’ ค่ะ คุณคชาสั่งให้ป้ามาดูแลคุณโดยเฉพาะ ตั้งแต่นี้ไปป้าจะเป็นคนรับใช้ส่วนตัวของคุณค่ะ”

“สวัสดีค่ะป้าชบา” ม่านมุกยกมือไหว้ด้วยความเกรงใจ “เรียกมุกเฉยๆ ก็ได้ค่ะ ไม่ต้องเรียกคุณหรอก”

“ไม่ได้หรอกค่ะ” ป้าชบายิ้มเอ็นดู พลางผายมือเชิญให้เดินไปตามโถงทางเดินหรูหรา “คุณคชากำชับไว้ชัดเจนว่า คุณคือ ‘คนของอัศวภักดี’ ของบ้านหลังนี้ ดังนั้นคนในบ้านต้องเคารพและดูแลคุณให้ดีที่สุดค่ะ”

ม่านมุกก้าวเดินตามไป สายตามองสำรวจทางเดินที่ตกแต่งด้วยภาพวาดราคาแพงและโคมไฟระย้าที่ส่องแสงระยิบระยับ

“คนของอัศวภักดีเหรอคะ... แต่จริงๆ แล้ว หนูมาอยู่ที่นี่ในฐานะลูกหนี้เท่านั้นเอง”

“อย่าคิดแบบนั้นเลยค่ะคุณมุก” ป้าชบาหัวเราะเล็กน้อย น้ำเสียงอบอุ่น “ป้าทำงานอยู่ที่คฤหาสน์อัศวภักดีมาสิบกว่าปี ไม่เคยเห็นคุณคชายอมให้ผู้หญิงคนไหนเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์หลักมาก่อนเลยนะคะ ปกติถ้าเป็นเรื่องธุรกิจหรือเรื่องอื่นๆ คุณคชาจะจัดการข้างนอกทั้งหมด”

คำพูดของป้าชบาทำให้ม่านมุกชะงักฝีเท้าไปเล็กน้อย

“จริงเหรอคะ?”

“จริงสิคะ คุณคชาอาจจะดูเป็นคนเย็นชา เข้าถึงยาก แล้วก็พูดจาเด็ดขาดไปบ้าง แต่ท่านเป็นคนจริงใจและปกป้องคนของตัวเองเสมอค่ะ” ป้าชบาอธิบายขณะพาเดินขึ้นบันไดวนไปยังชั้นสองฝั่งตะวันออก “ทางนี้ค่ะคุณมุก ห้องของคุณอยู่ฝั่งที่สงบที่สุดของบ้าน”

เมื่อเดินมาถึงหน้าห้อง ป้าชบาหมุนลูกบิดประตูแล้วดันออกกว้าง เผยให้เห็นห้องนอนขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยโทนสีครีม เตียงคิงไซซ์ตั้งอยู่กลางห้อง พร้อมหน้าต่างกระจกบานโตที่มองออกไปเห็นสวนสไตล์อังกฤษด้านล่าง

“สวยจังเลย” ม่านมุกอุทานเบาๆ อย่างลืมตัว

“คุณคชาเป็นคนเลือกห้องนี้และสั่งให้จัดเตรียมข้าวของทั้งหมดเองกับมือเลยนะคะ” ป้าชบาเดินนำเข้าไปเปิดตู้เสื้อผ้าไม้บานใหญ่ เผยให้เห็นเสื้อผ้าแบรนด์เนมที่แขวนเรียงรายกันอยู่ ทั้งชุดเดรส ชุดลำลอง และชุดนอนเนื้อผ้าซาติน “เสื้อผ้าพวกนี้ตัดเย็บตามขนาดตัวของคุณมุกพอดีเลยค่ะ ลองดูนะคะว่าชอบไหม”

ม่านมุกเดินเข้าไปแตะเนื้อผ้าเบาๆ ด้วยความประหลาดใจ

“เขา... รู้ไซซ์ของหนูได้ยังไงคะ?”

“คุณคชาเป็นคนละเอียดอ่อนกว่าที่คุณคิดค่ะ” ป้าชบายิ้มตอบ “เมื่อกลางวันท่านส่งคนไปขอข้อมูลและสัดส่วนของคุณจากคุณพ่อของคุณมุกมาจัดเตรียมไว้ล่วงหน้าเลยค่ะ ท่านคงไม่อยากให้คุณมุกรู้สึกขาดเหลืออะไรเวลามาอยู่ที่นี่”

ม่านมุกนิ่งเงียบไป หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ชายหนุ่มที่ดูแข็งกร้าว ขู่บังคับและยึดถืออิสรภาพของเธอในห้องทำงานคนนั้น กับคนที่ใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ จนถึงขนาดเตรียมชุดไว้ให้พอดีตัว คือคนๆ เดียวกันจริงเหรอ?

“คุณมุกอยากอาบน้ำพักผ่อนเลยไหมคะ? ป้าเตรียมน้ำอุ่นในห้องน้ำไว้ให้แล้ว” ป้าชบาถามขึ้นอย่างใส่ใจ

“ขอบคุณมากเลยค่ะ” ม่านมุกตอบรับ พร้อมมองไปรอบๆ ห้องด้วยความเกรงใจ “เอ่อ... แล้วคุณคชา คืนนี้เขาจะ...”

“คุณคชายังมีงานต้องจัดการต่อในห้องทำงานค่ะ” ป้าชบาตอบเหมือนรู้ใจความคิดของหญิงสาว “และท่านฝากมาบอกว่า คืนนี้ให้คุณมุกพักผ่อนให้สบายใจ ไม่ต้องเกร็งนะคะ”

คำตอบนั้นทำให้ม่านมุกถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด ป้าชบาเห็นท่าทางเช่นนั้นก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน

“คุณมุกอย่ากลัวคุณคชาเลยนะคะ ท่านอาจจะมีเบื้องหลังธุรกิจที่ต้องเด็ดขาดและน่ากลัวสำหรับคนภายนอก แต่ถ้าคุณมุกเปิดใจ ป้าเชื่อว่าคุณมุกจะได้เห็นมุมที่ไม่มีใครเคยได้เห็นแน่ๆ ค่ะ”

“หนูแค่อดคิดไม่ได้น่ะค่ะ” ม่านมุกนั่งลงบนขอบเตียงนุ่ม มือเรียวประสานกันไว้ “เรื่องราวเกิดขึ้นเร็วมาก จนหนูยังปรับตัวไม่ถูก พ่อของหนูติดหนี้เขาตั้งมากมาย แล้วหนูก็ต้องกลายมาเป็น... เมียเก็บของเขาแบบนี้”

“คำว่า ‘เมียเก็บ’ ฟังดูใจร้ายกับตัวเองไปหน่อยนะคะคุณมุก” ป้าชบาเดินเข้ามาใกล้ ย่อตัวลงพูดคุยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ในโลกของมาเฟียและการค้า อำนาจและเงินทองอาจจะตัดสินทุกอย่างได้ก็จริง แต่สำหรับความรู้สึกของคนเรา ไม่มีใครบังคับหัวใจใครได้หรอกค่ะ ป้าเห็นสายตาที่คุณคชามองคุณมุก... มันไม่ใช่สายตาของเจ้าหนี้มองลูกหนี้เลยสักนิด”

“สายตาแบบไหนเหรอคะ?” ม่านมุกเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

“สายตาของคนที่กำลังหวงแหนและอยากปกป้องค่ะ” ป้าชบาเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม “เอาล่ะค่ะ คุณมุกอาบน้ำให้สบายตัวดีกว่านะคะ เดี๋ยวป้าจะลงไปยกนมอุ่นๆ ขึ้นมาให้ดื่มก่อนนอน”

“เกรงใจจังเลยค่ะ ให้หนูลงไปช่วยในครัวก็ได้นะคะ”

“ไม่ได้ค่ะ!” ป้าชบาปฏิเสธเสียงแข็ง แต่แฝงไปด้วยความเอ็นดู “หน้าที่ของคุณมุกตอนนี้คือพักผ่อนค่ะ ถ้าคุณคชารู้ว่าป้าปล่อยให้คุณมุกไปทำงานในครัว ป้าคงโดนดุแน่ๆ เลย”

“ก็ได้ค่ะ ขอบคุณป้าชบามากนะคะ”

“ด้วยความยินดีค่ะคุณมุก”

ป้าชบาโค้งตัวให้อย่างสุภาพ ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ม่านมุกอยู่ตามลำพังในห้องนอนกว้างขวาง หญิงสาวลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองออกไปเห็นแสงไฟจากห้องทำงานของคชาที่ยังคงสว่างไสวอยู่ฝั่งตรงข้ามของอาคาร

เธอยกมือขึ้นแตะริมฝีปากล่างของตัวเองเบาๆ สัมผัสแผ่วเบาจากนิ้วโป้งของคชายังคงทิ้งความร้อนผ่าวไว้บนผิวเนื้อ ความอบอุ่นที่เขาแสดงออกผ่านการดูแลและคนรับใช้รอบกาย ขัดแย้งกับคำขู่ที่บอกว่าเธอเป็น ‘ของของเขา’ อย่างสิ้นเชิง

“คุณคชา... แท้จริงแล้วคุณเป็นคนแบบไหนกันแน่” ม่านมุกพึมพำกับตัวเองเบาๆ ในความเงียบยามค่ำคืน

กรงทองแห่งนี้อาจจะใหญ่โต หรูหรา และงดงามเกินกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้ แต่สิ่งที่ทำให้เธอหวั่นใจที่สุด ไม่ใช่พันธนาการจากหนี้สิน... หากแต่เป็นความอบอุ่นที่ลึกลับของชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของกรงทองหลังนี้ต่างหาก