บทที่ 3 ตอนที่ 3 ไออุ่น

ตอนที่ 3 ไออุ่น

เข็มนาฬิกาบนเรือนยาวบอกเวลาล่วงเลยไปจนถึงตีสอง ความเงียบสงัดครอบคลุมไปทั่วคฤหาสน์อัศวภักดี แสงไฟจากห้องทำงานฝั่งตรงข้ามดับลงนานแล้ว เหลือเพียงแสงดวงจันทร์ส่องสว่างรอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอนหรู

เสียงประตูบานหนาถูกเปิดออกเบาๆ ร่างสูงใหญ่ของคชาในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกสองเม็ดก้าวเข้ามาในห้องอย่างเงียบๆ ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาคมเข้มปรับเข้ากับความมืด จ้องมองร่างบางของม่านมุกที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง

คชาเดินก้าวเข้าไปหาเธอด้วยน้ำหนักเท้าที่ที่เบาที่สุด เขาหยุดยืนอยู่ข้างเตียง สายตาที่เคยเย็นชา กลับอ่อนลงอย่างที่ไม่เคยมีใครได้สัมผัส ใบหน้าหวานตอนหลับสนิทดูไร้เดียงสาและบริสุทธิ์ ชวนให้หัวใจที่เคยแข็งกระด้างของเขาเต้นผิดจังหวะ

ชายหนุ่มค่อยๆ ทิ้งตัวลงนอนข้างคนตัวเล็กอย่างระมัดระวังที่สุด เขาทิ้งระยะห่างไว้พอสมควร ไม่ได้ยื่นมือไปแตะต้องหรือสัมผัสตัวเธอแม้แต่น้อย คชาปล่อยให้สายตามองเพดานห้องปล่อยความคิดไปตามความเงียบสงบของยามดึก

ความเหนื่อยล้าจากงานและเรื่องราวหนักหน่วงตลอดทั้งวันเริ่มถาโถมเข้ามา จนกระทั่งเปลือกตาของเขาเริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ

ทว่า... ในช่วงเวลาที่คชากำลังจะดำดิ่งสู่ความฝัน ร่างเล็กที่นอนอยู่ข้างๆ ก็ขยับตัวด้วยความเคยชิน ม่านมุกพลิกตัวหันกลับมาทางเขา ก่อนจะวาดแขนเรียวเล็กและเรียวขาขึ้นมากกอดก่ายคนตัวโตไว้แน่น เธอหลับสนิทจนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าสิ่งที่เธอกำลังกอดซุกอยู่นั้นไม่ใช่หมอนข้าง แต่เป็นเจ้าของคฤหาสน์ผู้ทรงอิทธิพลที่ใครๆ ต่างก็เกรงกลัว

สัมผัสเนื้อนุ่มและกลิ่นหอมอ่อนๆ เหมือนดอกไม้จากเรือนร่างของหญิงสาว ทำให้คชาชะงักเกร็งไปทั่วทั้งร่าง หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบและเต้นระรัวขึ้นมาอย่างท้าทายความตั้งใจเดิม เขามองดูร่างเล็กที่ซุกหน้าลงกับแผงอกกว้างของเขาพร้อมส่งเสียงพึมพำในลำคอเบาๆ ด้วยความสบายใจ

ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาแผ่วเบา รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก เขาไม่ได้ดันเธอออก และไม่ได้ล่วงเกินอะไรไปมากกว่านั้น ชายหนุ่มเลือกว่าจะนอนนิ่งๆ ท่าเดิม ยอมรับหน้าที่เป็น ‘หมอนข้าง’ จำเป็นให้คนตัวเล็กได้กอดอิงพักผ่อน ความอบอุ่นที่ไม่เคยสัมผัสมานานหลายปีค่อยๆ ซึมผ่านความมืดมิด ก่อนที่คชาจะหลับตาลงและเคลิ้มหลับไปพร้อมกับเธอในที่สุด

เช้าวันรุ่งขึ้น

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านช่องว่างของผ้าม่านเข้ามาทาบทับบนเตียงนอน คชาลืมตาตื่นขึ้นเป็นคนแรก สายตาคมมองดูคนในอ้อมกอดที่ยังคงนอนหลับสนิท แก้มใสขึ้นสีชมพูระเรื่อชวนมอง เขามองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นอย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อไม่ให้รบกวนเวลาพักผ่อนของเธอ

เมื่อขยับตัวออกมาได้สำเร็จ ชายหนุ่มก็จัดแจงผ้าห่มคลุมตัวให้ม่านมุกอย่างเบามือ จากนั้นจึงเดินออกจากห้องนอนของเธอเงียบๆ กลับมายังห้องนอนใหญ่ของตัวเองที่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง

ชายหนุ่มจัดการอาบน้ำชำระร่างกาย และแต่งตัวด้วยชุดสูทสีเข้ม หน้ากากความเย็นชากลับคืนสู่ใบหน้าคมคายอีกครั้ง ร่างสูงก้าวลงมาจากบันไดวนชั้นบน ตรงไปยังห้องครัวที่ป้าชบากำลังจัดเตรียมความเรียบร้อยอยู่

“คุณคชา ตื่นเช้าจังเลยนะคะ” ป้าชบาเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มยามเห็นผู้เป็นนายเดินลงมา

“ป้า” คชาหยุดก้าวและเอ่ยเสียงเรียบ “ให้คนยกอาหารเช้าขึ้นไปให้ม่านมุกบนห้องด้วย ไม่ต้องปลุก รอให้เธอตื่นเอง”

“ได้ค่ะคุณคชา ป้าเตรียมอาหารเช้าเน้นบำรุงสุขภาพไว้ให้คุณมุกเรียบร้อยแล้วค่ะ” ป้าชบารับคำอย่างรู้หน้าที่

“ดูแลเธอให้ดี” คชาย้ำสั้นๆ สายตามองขึ้นไปทางบันไดชั้นสองแวบหนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินตรงออกไปขึ้นรถยนต์คันหรูที่จอดรออยู่หน้าคฤหาสน์ เพื่อออกไปจัดการงานที่บริษัทตามปกติ ทิ้งไว้เพียงความอบอุ่นในความมืดที่ยังคงติดอยู่ในความรู้สึกของคนทั้งสอง

(ด้านม่านมุก)

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูหน้าห้องนอนดังขึ้นสองสามครั้งติด ป้าชบายกถาดอาหารเช้ากลิ่นหอมกรุ่นขึ้นมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องพักฝั่งตะวันออก เมื่อลองดันประตูเบาๆ แล้วพบว่าไม่ได้ล็อก หญิงวัยกลางคนจึงค่อยๆ ก้าวเข้าไปข้างในอย่างระมัดระวัง

บนเตียงกว้าง ม่านมุกเริ่มงัวเงียรู้สึกตัวตื่น แสงแดดอุ่นๆ ที่ลอดผ่านผ้าม่านปะทะเข้ากับใบหน้าหวาน หญิงสาวบิดตัวขยับตัวด้วยความอ่อนล้า ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอบอวลคล้ายน้ำหอมกลิ่นเข้มๆ ที่ยังคงตกค้างอยู่บนหมอนและผ้าห่ม

“ตื่นแล้วเหรอคะคุณมุก” เสียงอบอุ่นของป้าชบาเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม ขณะวางถาดอาหารเช้าลงบนโต๊ะข้างเตียง “อรุณสวัสดิ์ค่ะ นอนหลับสบายไหมคะ”

ม่านมุกค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง เรือนผมยาวสยายยุ่งเหยิงเล็กน้อย เธอยกมือขึ้นแตะแผงอกตัวเองพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องด้วยความสับสน หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นผิดจังหวะเมื่อความทรงจำรางๆ ในความฝันยามดึกเริ่มผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ

เธอจำได้ว่าเมื่อคืนตอนกำลังกึ่งหลับกึ่งตื่น เธอรู้สึกเหมือนได้กอดหมอนข้างที่มีไออุ่นของสิ่งมีชีวิต... แถมยังมีกลิ่นหอมแบบเดียวกับกลิ่นที่ติดอยู่บนหมอนใบนี้ไม่มีผิด

‘หรือว่าเมื่อคืน... คุณคชาเข้ามาในห้องนี้?’ ความคิดนั้นทำให้แก้มใสร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

“คุณมุกเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมหน้าแดงๆ” ป้าชบาเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

“เปล่าค่ะป้า... หนูแค่ยังงัวเงียอยู่น่ะค่ะ” ม่านมุกรีบเอ่ยปฏิเสธ พลางปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “เอ่อ... ป้าชบาคะ คุณคชาเขา...”

“คุณคชาออกไปทำงานที่บริษัทตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ” ป้าชบารู้ทันความคิด จึงยิ้มรับด้วยความเอ็นดู “แต่ก่อนไป ท่านกำชับป้าไว้เองเลยนะคะว่าให้ยกอาหารเช้ามาให้คุณมุกบนห้อง”

ม่านมุกชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววประหลาดใจ คำพูดของป้าชบาบวกกับร่องรอยความอบอุ่นที่ทิ้งไว้บนเตียง ยิ่งตอกย้ำว่าเหตุการณ์เมื่อคืนไม่ใช่เพียงแค่ความฝัน ชายหนุ่มผู้แสนเย็นชาและชอบขู่บังคับคนนั้น แอบเข้ามานอนข้างเธอเงียบๆ แถมยังใส่ใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างเรื่องอาหารเช้าและการพักผ่อนของเธออีกด้วย