บทที่ 4 ตอนที่ 4 พันธนาการ

ตอนที่ 4 พันธนาการ

หญิงสาวก็จัดการอาบน้ำชำระร่างกาย เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเดรสผ้าฝ้ายสีอ่อนที่เตรียมไว้ในตู้ ตัวผ้าเนื้อนุ่มสวมสบาย ช่วยให้เธอรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นจากความกังวลเมื่อคืน

หลังจากนั้นม่านมุกก็จัดการกับซุปร้อนๆ และมื้อเช้าแสนอร่อยที่ป้าชบายกขึ้นมาให้ทันที

พอรับประทานอาหารเสร็จแล้ว ม่านมุกจึงตัดสินใจเดินลงมาจากชั้นสองเพื่อสำรวจคฤหาสน์ที่กว้างใหญ่

คฤหาสน์อัศวภักดีถูกออกแบบอย่างหรูหราทรงยุโรป บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าของเธอเอง บรรดาคนรับใช้และการ์ดชุดดำที่เดินผ่านไปมาต่างย่อตัวและโค้งทำความเคารพเธออย่างสุภาพ ทำให้ม่านมุกต้องคอยยิ้มและโค้งรับด้วยความประหม่า

หญิงสาวเดินตามโถงทางเดินยาวไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงฝั่งตะวันตกของอาคาร ประตูไม้สักบานใหญ่สลักลวดลายงดงามแง้มอยู่เล็กน้อย ม่านมุกชะงักฝีเท้าด้วยความสนใจ ก่อนจะค่อยๆ ผลักประตูเปิดออก

สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ดวงตากลมโตฉายแววตื่นเต้น ห้องหนังสือขนาดใหญ่สูงโปร่งสองชั้น มีชั้นวางไม้สักตั้งตระหง่านติดผนังเรียงรายไปด้วยหนังสือหมื่นๆ เล่ม

กลิ่นกระดาษอบอวลผสมผสานกับกลิ่นไม้หอม สร้างบรรยากาศอบอุ่นและเงียบสงบ ม่านมุกคลี่ยิ้มออกมาอย่างลืมตัว เธอเป็นคนชอบอ่านหนังสือมาตั้งแต่เด็ก พอมาเจอห้องหนังสือที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ หัวใจที่เคยตึงเครียดก็ผ่อนคลายลงทันที

หญิงสาวเดินก้าวเข้าไปข้างในช้าๆ ปลายส้นเท้าแตะลงบนพรมหนานุ่ม ไร้เสียงรบกวน เธอเดินไล้ปลายนิ้วไปตามสันหนังสือแต่ละเล่มอย่างเบามือ ทั้งวรรณกรรมคลาสสิก ประวัติศาสตร์ ตลอดจนหนังสือบริหารและเศรษฐศาสตร์ เธอหยิบนิยายเล่มหนึ่งติดมือมา แล้วไปนั่งลงบนโซฟานุ่มตรงมุมห้องติดหน้าต่างกระจกบานโต แสงแดดอุ่นๆ ยามสายส่องผ่านกระจกเข้ามาทาบทับร่างบางจมลงสู่โลกของตัวอักษรอย่างเพลิดเพลิน

หลายชั่วโมงผ่านไป

เวลาหมุนผ่านไปชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่าโดยที่เธอไม่รู้ตัว กระทั่งแสงแดดเริ่มเปลี่ยนทิศ ม่านมุกถึงรู้สึกตัวว่านั่งอ่านมานานพอสมควรแล้ว เธอปิดหนังสือลงเบาๆ ก่อนจะนำไปเก็บไว้ที่ชั้นเดิม แล้วเดินออกจากห้องหนังสือไป

ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นขอบประตูบานใหญ่ ม่านมุกก็ต้องชะงักฝีเท้าด้วยความตกใจ

ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ สวมชุดสูทสีดำสนิท ไหล่ผายกว้าง ท่าทางสุขุมดุดัน ร่างกายเต็มไปด้วยรังสีความน่าเกรงขาม ยืนรออยู่หน้าประตูห้องหนังสือก่อนแล้ว ชายหนุ่มโค้งหัวให้เธอเล็กน้อยอย่างเป็นทางการ

“สวัสดีครับคุณม่านมุก ผมชื่อ ‘ภาม’ เป็นลูกน้องคนสนิทของคุณคชาครับ” ภามแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่จริงจัง

“สวัสดีค่ะคุณภาม” ม่านมุกเอยตอบรับ “มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

ภามไม่ได้ตอบคำถามในทันที เขายื่นมือหนาออกไปข้างหน้า ในมือของเขามีบัตรพลาสติกสีดำสนิท ขอบสลักลวดลายทองเลอค่าและมีชื่อของคชาอยู่บนนั้น ภามยื่นมันมาตรงหน้าหญิงสาวด้วยท่าทางนอบน้อม

ม่านมุกยืนมองดูบัตรสีดำเงาวับที่อยู่ตรงหน้าด้วยความสับสน หัวใจเต้นผิดจังหวะเล็กน้อยกับสิ่งที่ไม่คาดคิด ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามลูกน้องคนสนิทของคชาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“อันนี้... คืออะไรเหรอคะ?”

“นี่คือบัตรเครดิตแบล็กการ์ดของคุณคชาครับ” ภามเอ่ยตอบน้ำเสียงเรียบ “ไม่จำกัดวงเงิน คุณคชาสั่งให้ผมนำมามอบให้คุณมุกไว้ใช้ส่วนตัวครับ”

ม่านมุกขมวดคิ้วสวยเข้าหากันทันที ดวงตาคู่สวยส่องประกายปฏิเสธอย่างชัดเจน

“แต่มุกไม่ได้ต้องการนะคะ คุณคชาเอามาให้มุกทำไม มุกไม่ได้มีเรื่องต้องใช้เงินเยอะขนาดนั้น”

“คุณคชากำชับไว้ครับว่า อยากได้อะไร ซื้ออะไร หรืออยากไปไหน ให้ใช้บัตรใบนี้ได้ทันที ไม่ว่าจะเสื้อผ้า เครื่องประดับ หรือของใช้ส่วนตัว คุณมุกไม่จำเป็นต้องเกรงใจครับ” ภามอธิบายเพิ่ม “และถ้าคุณมุกต้องการจะออกไปข้างนอก ผมจะเตรียมรถและคนขับรถไว้คอยอำนวยความสะดวกให้ตลอดเวลาครับ”

ม่านมุกมองบัตรสีดำใบนั้นอีกครั้ง บัตรที่ใครหลายคนอาจจะปรารถนาเพราะมันหมายถึงความร่ำรวยและอำนาจที่ไร้ขีดจำกัด

แต่สำหรับเธอในตอนนี้ บัตรใบนี้กลับไม่ต่างอะไรกับ ‘สายแซ่ทองคำ’ ที่คชาใช้พันธนาการเธอไว้ เขาไม่ได้กักขังเธออยู่แค่ในห้อง แต่เขากำลังใช้เงินทองและอำนาจมาสร้างกรงล้อมรอบชีวิตเธอในทุกๆ ทาง

“มุกรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ” ม่านมุกถอยหลังไปหนึ่งก้าว ส่ายหน้าปฏิเสธ “มุกมาอยู่ที่นี่เพื่อชดใช้หนี้ ไม่ใช่มาเสพสุขหรือใช้เงินของคุณคชาตามใจชอบ คุณภามเอาคืนคุณคชาไปเถอะค่ะ”

“คุณมุกครับ...” ภามถอนหายใจออกมาเบาๆ น้ำเสียงแฝงความหนักใจ “ถ้าผมนำบัตรใบนี้กลับไปคืนคุณคชา โดยที่คุณมุกยังไม่ได้สั่งซื้ออะไรเลยสักอย่าง ผมคงโดนคุณคชาทำโทษแน่ๆ ครับ คุณคชาไม่ชอบให้ใครขัดคำสั่ง และยิ่งเป็นเรื่องของคุณมุกด้วยแล้ว... คุณคชาตั้งใจให้จริงๆ ครับ”

คำว่า ‘ตั้งใจให้’ ทำให้อารมณ์ต่อต้านในใจของม่านมุกชะงักไปครู่หนึ่ง เธอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่เขาแอบเข้ามานอนข้างๆ นึกถึงอาหารเช้าที่เขากำชับป้าชบาไว้... และตอนนี้ก็คือบัตรเครดิตใบนี้

ความอบอุ่นและเอาใจใส่ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความควบคุม มันทำให้เธอมึนงงและสับสนจนทำตัวไม่ถูก

“คุณมุกรับไว้เถอะครับ” ภามเอ่ยย้ำขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับขยับยื่นบัตรไปตรงหน้าเธอ “ถือว่าช่วยผมด้วยนะครับ”

ม่านมุกมองหน้าภาม สลับกับมองบัตรเครดิตสีดำในมือของเขา หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น รู้ดีว่าถ้าเธอปฏิเสธ ลูกน้องคนนี้คงต้องเดือดร้อนเพราะอารมณ์ของคุณชายมาเฟียอย่างแน่นอน มือเรียวเล็กค่อยๆ ยื่นออกไปรับบัตรใบนั้นมาถือไว้เบาๆ

“ก็ได้ค่ะ...” ม่านมุกถอนหายใจเบาๆ “ขอบคุณนะคะคุณภาม”

“ด้วยความยินดีครับคุณมุก” ภามโค้งตัวให้อีกครั้ง “ถ้าคุณมุกต้องการอะไรเพิ่มเติม สามารถบอกผมหรือป้าชบาได้ตลอดเวลาเลยนะครับ”

เมื่อภามเดินแยกตัวออกไป ม่านมุกก็ก้มลงมองบัตรเครดิตสีดำในมือ นิ้วโป้งของเธอไล้ไปตามขอบบัตรที่เย็นชืด ความรู้สึกขมขื่นจุกแน่นอยู่ในอก