บทที่ 5 ตอนที่ 5 เงาในดวงตา

ตอนที่ 5 เงาในดวงตา

แสงยามเย็นสีส้มเริ่มลาลับขอบฟ้า ลมพัดพาความเย็นเข้ามาเยือนทั่วคฤหาสน์อัศวภักดี ม่านมุกนิ่งเงียบอยู่ในห้องนอนส่วนตัว สายตามองบัตรแบล็กการ์ดสีดำเงาในมือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ความรู้สึกหนักอึ้งยังคงกดทับอยู่ในหัวใจ เธอพยายามลืมเรื่องบัตรเครดิตใบนั้นด้วยการนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง มองแสงไฟตามทางเดินสวนสไตล์อังกฤษที่เริ่มทยอยเปิดทีละดวง

เสียงเครื่องยนต์รถยนต์ดังขึ้นที่บริเวณหน้าคฤหาสน์ ม่านมุกชะงักไปเล็กน้อย สายตามองลงไปเห็นรถยนต์คันหรูสีดำสนิทเลื่อนเข้ามาจอด ประตูรถถูกเปิดออกโดยการ์ดชุดดำ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะก้าวลงมา

ชายหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้ม เสื้อสูทตัวนอกถูกถือไว้ในมือ ปล่อยกระดุมเชิ้ตเม็ดบนปลดออกให้เห็นแผงอกเล็กน้อย รังสีอำนาจและความดุดันรอบตัวเขายังคงเด่นชัด ไม่ว่าจะตอนเช้าหรือตอนเย็น

หัวใจของม่านมุกกระตุกวูบ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืน ตอนที่เขาแอบเข้ามานอนนิ่งๆ เป็นหมอนข้างให้เธอกอด ซ้อนทับขึ้นมาในความคิดอย่างห้ามไม่ได้ ความร้อนผ่าวพุ่งขึ้นมาจับที่พวงแก้มใสอย่างรวดเร็ว หญิงสาวรีบถอยห่างจากหน้าต่าง พลางถอนหายใจยาวเพื่อควบคุมสติ

ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงเคาะประตูห้องของเธอก็ดังขึ้นสองสามครั้งติดๆ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“คุณมุกคะ คุณคชาให้ลงไปทานอาหารเย็นด้วยกันข้างล่างค่ะ” เสียงป้าชบาดังลอดผ่านประตูเข้ามา

ม่านมุกสูดหายใจเข้าลึกๆ ยืนปรับสีหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดประตูออกไป

“ค่ะป้า เดี๋ยวหนูลงไปค่ะ”

หลายนาทีผ่านไป

บรรยากาศในห้องอาหารหรู โต๊ะอาหารยาวทำจากหินอ่อนสีดำตกแต่งด้วยเชิงเทียนและจานชามเนื้อดี บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารที่น่ารับประทานหลากหลายชนิด คชายืนรออยู่ตรงหัวโต๊ะ เขาหมุนตัวกลับมามองเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของม่านมุกที่กำลังเดินเข้ามา

สายตาคมเข้มของเขากวาดมองร่างเล็กในชุดเดรสสีอ่อนตั้งแต่หัวจรดเท้า ความนุ่มนวลในดวงตาฉายวูบขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเรียบเฉยตามฉบับของเขา

“นั่งสิ” คชาเอ่ยน้ำเสียงเรียบ พลางผายมือไปยังเก้าอี้ข้างๆ ตำแหน่งหัวโต๊ะ

ม่านมุกเดินเข้าไปนั่งลงอย่างว่าง่าย แม้ในใจจะรู้สึกประหม่าจนทำตัวไม่ถูก โต๊ะอาหารใหญ่โตที่มีเพียงเธอกับเขาสองคน ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดและเงียบสงบ

“ทานเยอะๆ” คชาเอ่ยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ขณะใช้ช้อนกลางตักต้มเนื้อนุ่มวางลงในจานของเธอ

“คุณคชาคะ...” ม่านมุกตัดสินใจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ “เรื่องบัตรเครดิตที่คุณภามเอามาให้...”

คชาชะลอการยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ดวงตาเข้มจ้องมองใบหน้าหวานของเธอนิ่งๆ

“ทำไม? บัตรมีปัญหา หรือภามทำอะไรให้เธอไม่พอใจ?”

“เปล่าค่ะ” ม่านมุกรีบเอ่ยตอบทันที “แต่หนูคิดว่ามันเกินความจำเป็นสำหรับหนู หนูอยู่ที่นี่ในฐานะลูกหนี้ หนูไม่ควรใช้เงินของคุณตามใจชอบแบบนี้ บัตรใบนั้น... หนูคืนค่ะ”

หญิงสาวหยิบบัตรแบล็กการ์ดสีดำออกจากกระเป๋าชุดเดรส แล้ววางลงบนโต๊ะอาหารข้างๆ จานของเขา

คชามองบัตรสีดำบนโต๊ะด้วยสายตาเรียบเฉย ไม่มีวี่แววของความโกรธ แต่กลับมีรังสีความกดดันบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเขาอย่างชัดเจน ชายหนุ่มวางแก้วน้ำลงเบาๆ

“ฉันให้... ก็คือฉันให้” คชาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “คำไหนคือคำนั้นม่านมุก คนของอัศวภักดีจะไม่มีวันถูกมองว่าขัดสนหรือไม่มีเงินใช้ ถ้าเธอไม่ใช้ มันก็เป็นแค่ขยะพลาสติกใบหนึ่ง แต่ถ้าเธอคืนมันกลับมา นั่นแปลว่าเธอปฏิเสธความหวังดีของฉัน”

“หนูไม่ได้ตั้งใจจะปฏิเสธความหวังดี...” ม่านมุกพึมพำ น้ำเสียงแผ่วเบาลงเมื่อเจอน้ำเสียงกดดันของเขา “หนูแค่... ทำตัวไม่ถูก หนูรู้สึกเหมือนกำลังถูกซื้อด้วยเงิน”

คำพูดตรงไปตรงมาของม่านมุกทำให้คชาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ความตึงเครียดในอากาศหมุนวนอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่ชายหนุ่มจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

“ฉันไม่ได้ซื้อเธอด้วยเงิน” คชาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย แต่ยังคงความจริงจัง “หนี้สินของพ่อเธอ... มันจบลงตั้งแต่เธอเดินเข้ามาในบ้านหลังนี้แล้ว ม่านมุก บัตรใบนี้ฉันให้เธอไว้ใช้ดูแลตัวเอง อยากได้อะไร อยากเรียนอะไร หรืออยากซื้ออะไรให้ตัวเอง ก็ใช้มันซะ ไม่ต้องคิดว่ามันคือพันธนาการ”

ม่านมุกมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกสับสน เขาเป็นคนขู่บังคับให้เธอมาอยู่ที่นี่ เขาเป็นคนที่บอกว่าเธอเป็น 'ของของเขา' แต่ในเวลาเดียวกัน เขากลับมอบอิสรภาพทางการเงิน และคอยปกป้องดูแลเธอในแบบที่เธอไม่เคยคาดคิด

“แล้วถ้าหนู... อยากได้อิสรภาพคืนล่ะคะ?” ม่านมุกลองถามออกไปเบาๆ ดวงตาคู่สวยมองสบตาเขาเพื่อค้นหาคำตอบ

คชานิ่งไปทันที ชายหนุ่มประสานมือไว้บนโต๊ะ นัยน์ตาคู่คมล้ำลึกเกินกว่าจะคาดเดาความรู้สึก เขาเอียงหน้าเล็กน้อยก่อนจะตอบคำถามเธอด้วยน้ำเสียงเรียบ

“อิสรภาพของเธอ... อยู่ในบ้านหลังนี้” คชาเอ่ยตอบ “เธอจะไปไหนก็ได้ ทำอะไรก็ได้ แต่เธอต้องกลับมาหาฉันที่นี่ นั่นคือข้อตกลงเดียวที่เรามีต่อกัน”

คำตอบนั้นทำให้ม่านมุกขมวดคิ้ว มันไม่ใช่การปล่อยตัว แต่ก็ไม่ใช่การกักขังในกรงขังที่มืดมิด ชายหนุ่มกำลังสร้าง 'พื้นที่พิเศษ' ให้เธอ เป็นพื้นที่ที่หรูหรา อบอุ่น แต่มีเขาเป็นเจ้าของเพียงคนเดียว

“ทานข้าวต่อเถอะ อาหารจะเย็นหมด” คชาเอ่ยตัดบทเรียบๆ ก่อนจะตักอาหารให้เธออีกครั้ง เหมือนเป็นการปิดบทสนทนาเรื่องนี้ไปโดยปริมาณ

ม่านมุกก้มลงมองจานอาหารตรงหน้า สลับกับมองบัตรสีดำที่ยังคงวางอยู่ข้างๆ เธอค่อยๆ ยื่นมือไปหยิบบัตรใบนั้นกลับมาเก็บไว้ในกระเป๋าตามเดิม การกระทำนั้นทำให้มุมปากของคชายกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่แทบจะสังเกตไม่เห็นด้วยซ้ำ