บทที่ 107 ผมต้องขอตัวคุณฝนสักครู่

ลีลาพลิ้วไหวอ่อนช้อยซึ่งต้องใช้พลังกล้ามเนื้อที่แข็งแรงเป็นอย่างมากกำลังวาด ลวยลายสะกดสายตาให้คนทั้งห้องจัดการแข่งขันต้องจ้องนิ่งราวโดนมนตร์สะกด บางคราวก็เรียกเสียงฮือฮาอย่างตื่นเต้นกับท่าทางน่าหวาดเสียว แม้แต่ตัวเขาเองก็อดใจหายใจคว่ำไม่ได้แม้จะเคยเห็นเธอเต้นโพลแดนซ์มาก่อนแล้ว

เสียงปรบมือดังเกรียวก...