บทที่ 111 กลับไปหาผู้ชายของฉัน

“แกจะออกไปไหนยายฝน” เสียงสมเจตน์ถามไล่หลังมา แต่เธอไม่มีเวลาจะไปสนใจอีกแล้ว หญิงสาวคว้าร่มที่แขวนไว้ตรงตะขอติดผนังที่ประตูทางออกแล้ววิ่งออกไปจากห้องทันที สมเจตน์อมยิ้มก่อนจะลุกขึ้นเก็บข้าวของสองสามชิ้นของตัวเองยัดใส่กระเป๋าเสื้อผ้าที่เตรียมไว้แล้ว

“หมดเวลาตัวสำรองของหล่อนแล้วนะยะ นังลิลลี่ ตัวจริงเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ