บทที่ 112 อยากได้ยินกับหู

วริษอมยิ้มก่อนจะละสายตาจากบานประตูแล้วกวาดสายตามองห้องพักของวรรษา แม้จะเป็นห้องที่ไม่ใหญ่มากนัก แต่จัดตกแต่งได้อย่างน่ารัก สะอาดสะอ้านและเป็นสัดส่วน เขายืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้อง ไม่กล้าก้าวเท้าที่เปียกโชกเดินย่ำเข้าไปในห้องของเธอ หญิงสาวมองชายหนุ่มที่ยืนเก้ๆ กังๆ ก่อนจะไปหยิบผ้าเช็ดตัวสีขาวมาส่งให้

...