บทที่ 21 ไปพายเรือกัน

“ว้าย!” เสียงกรีดร้องทำให้วริษลืมตาขึ้นมาอย่างงงๆ เขาเผลอหลับไปนานเท่าไรก็ไม่รู้ ก่อนจะได้ยินเสียงตูมแล้วต่อด้วยเสียงว่ายน้ำจ๋อมแจ๋มดังอยู่ไม่ห่างนัก เขารีบหันหลังไปมองยังต้นเสียง ถึงนึกขึ้นมาได้ว่าเขาเดินวนมานั่งพักอยู่หลังห้อง

เรนฟอเรสต์ สวีตโดยไม่รู้ตัว

“คุณ เป็นยังไงบ้าง” วิริษรีบเดินเข้าไปถามค...