บทที่ 3 ของขวัญในวันฝนพรำ
๓
ของขวัญในวันฝนพรำ
หลังจากรับประทานอาหารเรียบร้อยแล้วสมเจตน์หรืออีกชื่อสุดเก๋ไก๋ว่า ‘ลิลลี่’ ก็มานอนเอกเขนกอยู่บนโซฟา สายตาจับจ้องดูเรือนร่างสมส่วนแบบนักกีฬาอันน่าอิจฉาของเพื่อนสาวที่เดินไปเดินมาปัดกวาดห้องนอนวุ่นวายเพื่อคลายความคิดฟุ้งซ่าน แล้วพลันสายตาก็เหลือบไปเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลที่ตัวเองเป็นคนหยิบมาวางไว้ ร่างอ้อนแอ้นเกินชายเดินนวยนาดไปหยิบมา
“ตกลงหล่อนจะไม่เปิดดูสักหน่อยเหรอยายฝน” นิ้วกรีดกรายอยู่บนซองอย่างอยากรู้อยากเห็น น้ำเสียงดัดสาวนั้นราวกับจะอ้อนวอนให้เพื่อนสาวมาเปิดดู แต่วรรษาก็ไม่ยอมเปิดซองมาดูสักที
“แกอยากรู้ก็เปิดสิลิลลี่ มันก็แค่เอกสารโฆษณาอะไรสักอย่าง” วรรษาว่าแล้วก็เอาไม้ขนไก่ปัดฝุ่นบนโต๊ะไปพลาง แค่ได้รับคำอนุญาตจากเพื่อน สมเจตน์ก็รีบจัดการในทันที
ชายหนุ่มหัวใจสาวค่อยๆ กรีดนิ้วแกะซองอย่างพิถีพิถัน แล้วดึงกระดาษข้างในออกมาอ่าน ซึ่งเป็นกระดาษแข็งหรูหราสีม่วงเข้มเงาวับ มีรูปภาพห้องพักเป็นกรอบรูปเล็กๆ สวยหรูอยู่ในนั้น มีภาพสระว่ายน้ำ สนามกอล์ฟ ซึ่งเธอคิดว่าคงจะเป็นโฆษณาอย่างที่เพื่อนว่า ก่อนจะคลี่เปิดหน้าต่อไปอ่านซ้ำไปซ้ำมา แล้วกรีดร้องขึ้นมาเสียงดัง
“กรี๊ด! แกมานี่เลยยายฝน มานี่ๆ” สมเจตน์กวักมือเรียกยิกๆ ดวงตาเบิกกว้างราวกับไข่ห่าน
“อะไรของแกลิลลี่ ฉันไม่มีอารมณ์จะไปซื้อของลดราคาตอนนี้หรอกนะ”
“ไม่ๆ แกไม่ต้องซื้ออะไรทั้งนั้น แกได้มาฟรีๆ โอ๊ย ฉันอิจฉา มาดูๆ”
“อะไร?” วรรษาทำท่ารำคาญ ไม่เคยมีอะไรที่จะได้มาฟรีๆ ในโลกใบนี้ ทุกอย่างมันต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยนเสมอในความคิดของเธอ แต่ก็ต้องเดินมาหาเพื่อนตามคำเรียกร้อง เพราะไม่อย่างนั้นเพื่อนของเธอคงไม่หยุดเรียกเป็นแน่
“คีรีธารา เดอ เขาใหญ่ เขาให้แพ็กเกจที่พักสิบวัน ฟรี! แกดูสิ สิบวันเชียวนะแก ไม่ใช่สิบนาที แล้วยังเป็นห้อง Rainforest Suite ราคาคืนละหนึ่งหมื่นห้าพันเก้าร้อยบาท กรี๊ดดด! นี่ๆ มีการ์ดแนบมาด้วย”
สมเจตน์กรีดร้องลั่น มือสั่นระริก นิ้วเรียวกรีดหยิบการ์ดส่งให้เพื่อนโดยไม่เสียมารยาทเปิดอ่าน
‘ฤดูฝนปีนี้จะเป็นของคุณ...เรียว’
“เรียว...” วรรษาพึมพำอย่างตกใจ
“เรียว เรียวคือใคร ผู้ใหม่ของแกหรือยายฝน” คนที่นั่งจ้องหน้าไม่กะพริบตาถามมาอย่างเร็วรี่
“เปล่า เพื่อนทางอินเทอร์เน็ตรู้จักกันมาสิบห้าปีแล้ว แต่ยังไม่เคยเห็นหน้า”
“แกว่ามาไวๆ ก่อนฉันจะช็อกตาย แล้วเขาให้แกมาทำไม”
“เมื่อวานฉันบอกว่าฉันอกหัก เสียใจ แล้วฉันก็พร่ำพรรณนาไปว่าทำไมฤดูฝนช่างโหดร้ายกับฉันได้ทุกปี เขาหายเงียบไปพักหนึ่ง แล้วมาบอกว่าเขาจะทำให้ฤดูฝนปีนี้เป็นของฉัน แล้วเขาส่งมายังไงถึงได้มาถึงรวดเร็วขนาดนี้ นี่ไปรษณีย์ยังไม่ทำงานเลยนะ” ก่อนที่เธอจะไปหาคำตอบให้มากความ เสียงเตือนของอีเมลในสมาร์ตโฟนก็ดังขึ้น
วรรษารีบก้าวพรวดไปเปิดอ่านทันทีเพราะมั่นใจเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าต้องเป็นเขา...เรียว!
แล้วการคาดคะเนของเธอก็ไม่ผิดพลาด!
เรียว : อรุณสวัสดิ์ วันนี้คุณเป็นยังไงบ้างฝน แล้วฝนยังตกอยู่ไหม
ฝน : ฉันได้รับของที่คุณส่งมาให้แล้ว คุณส่งมันมาได้ยังไง นี่ยังเช้าอยู่เลย แล้วคุณเอาแพ็กเกจที่พักนี่มาจากไหน มันแพงมากเลยนะคะ ฉันคงรับไว้ไม่ได้
เรียว : จะไม่ตอบคำถามผมก่อนเหรอ? แต่ไม่เป็นไร ผมตอบคุณก่อนก็ได้ พอดีผมชิงโชคได้มา แต่ผมงานยุ่งมากไม่สามารถปลีกตัวไปเที่ยวได้เลย จึงขอส่งไปให้คุณใช้สิทธิ์แทน ตอบแทนที่คุณคอยพูดคุยให้ผมสบายใจมาตั้งสิบห้าปี แค่นี้ไม่มากไปหรอก คุณรับไปเถอะ แล้วที่มันไปถึงเร็วเพราะผมให้บริษัทรับส่งของเอกชนเขาไปส่งให้ เขาส่งของยี่สิบสี่ชั่วโมง ส่วนที่อยู่คุณ คุณก็เคยให้ผมไว้เมื่อสามสี่ปีก่อน ตอนที่ผมไปนครสวรรค์แล้วคุณบอกว่าอยากกินขนมโมจิ ผมก็เลยซื้อมาฝากและคุณก็ให้ที่อยู่ ให้ผมส่งไปรษณีย์ไปให้คุณยังไงล่ะ หมดข้อสงสัยแล้วใช่ไหม
วรรษาหันหน้าไปมองบานกระจกใส เพื่อตอบคำถามของเขา ที่ตอนนี้น้ำฝนสาดกระเซ็นมาโดนจนเม็ดฝนเกาะพราวไปทั้งบาน ทำให้เห็นภาพรถราที่พลุกพล่านอยู่ข้างนอกเลือนรางลง ก่อนที่จะพิมพ์ตอบกลับไป
ฝน : อ๋อ ค่ะ ฉันขอโทษค่ะ ฉันรีบร้อนถามไปหน่อย เลยไม่ได้ตอบคำถามคุณก่อน ฉันดีขึ้นกว่าเมื่อวาน ฝนเริ่มตกพรำๆ อีกแล้ว แต่ตอนนี้มีเพื่อนมาอยู่ด้วย เลยหายเหงา งั้น ฉันขอบคุณมาก แต่ฉันไม่เคยไปที่นั่น
เรียว : ก็ลองไปสักครั้ง แล้วต่อไปคุณจะบอกใครต่อใครได้ว่าเคยไปมาแล้ว ที่นั่นสวยมาก เหมาะกับคนอกหัก ผมคอนเฟิร์ม!
ผมไปทำงานก่อนนะฝน วันนี้งานยุ่งมาก ขอให้คุณเที่ยวให้สนุก ให้สมกับที่ฤดูฝนนี้เป็นของคุณ
ฝน : ค่ะ ฉันขอบคุณคุณมาก...เรียว
หญิงสาวตอบได้เพียงแค่นี้เพราะตอนนี้สมองอื้ออึงจนคิดอะไรไม่ออก แล้วเธอจะไปที่นั่นได้อย่างไรคนเดียว แต่หากเธอไป...มันก็น่าจะทำให้เธอได้พบสิ่งใหม่ๆ ในชีวิตบ้าง ได้ท่องเที่ยว ได้พักผ่อน จะได้หยุดความเศร้าหมองไปสักสิบวันก็ยังดี ก่อนที่จะหันไปหาคนที่มายืนตาแป๋วจ้องสมาร์ตโฟนอยู่ข้างหลังเธอตอนไหนก็ไม่รู้
