บทที่ 37 ผมกลับก่อน

“นายไม่ต้องห่วง ชานนท์ ฉันผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน คนอย่างมันทำได้แค่ลอบกัดตามสันดาน แต่ยังไงวันนี้ฉันก็ต้องกลับกรุงเทพอยู่แล้ว ที่โน่นยุ่งมากไหม”

“ไม่มากเท่าไหร่ ผมยังพอรับมือไหว”

“ขอบใจมากชานนท์”

“งั้นผมไปก่อน ขอโทษคร้าบบบ ที่เข้ามาขัดช่วงเวลาแห่งความสุข” คนพูดลากเสียงพร้อมส่งรอยยิ้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ