บทที่ 38 เธอก็เหงา ฉันก็เหงา

วรรษากลับขึ้นไปบนห้องพัก รถคันนั้นขับจากไปนานแล้ว แต่เธอยังอยู่กับความสับสนประหลาดที่เกิดขึ้นในหัวใจ เขาเข้ามารวดเร็วดั่งพายุ และจากไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน แต่ความคุ้นเคยที่เขาฝากไว้กลับเป็นเสมือนเยื่อบางๆ ที่ห่อหุ้มเธอเอาไว้ พร้อมกับคำถามที่ว่า ทำไมเธอถึงได้รู้สึกคุ้นเคยกับเขาเร็วนัก

หญิงสาวหยิบสมาร...