บทที่ 4 สติยังดีอยู่ไหม

“ต๊าย! ยายฝน แกมี ‘ผู้’ น้ำใจงามแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมฉันไม่เคยรู้ ไหนๆ ขอดูรูปหน่อยว่าหน้าตาเป็นยังไง หล่อไหม” สมเจตน์ในนาม ‘ลิลลี่’ มักจะเรียกจะเรียกผู้ชายว่า ‘ผู้’ เฉยๆ

“ไม่มีหรอกย่ะ ฉันไม่เคยแลกรูปกับเขา แค่คุยกันผ่านตัวอักษรเฉยๆ”

“คุยกันสิบห้าปี ไม่เคยแลกรูปกัน ฉันจะบ้า หล่อนคุยมาได้ยังไงยะ สติหล่อนยังดีอยู่ใช่ไหม บอกฉันที บอกฉัน!” ดวงตาของสมเจตน์เบิกกว้างอย่างประหลาดใจ

“สติฉันยังดีอยู่ แต่ฉันไม่ได้อยากรู้จักตัวจริงเขานี่ แค่ได้พูดคุยคลายเหงาก็ดีแล้ว บางทีเขาก็ให้คำแนะนำอะไรดีๆ กับฉันหลายอย่าง มันดีกว่าคนที่รู้หน้าแต่ไม่รู้ใจอีกนะ”

“เออ มันก็จริง ว่าแต่แกไม่กลัวว่าเขาจะไปดักรอแกอยู่ที่โน่นเหรอ”

“เขาคงไม่ทำแบบนั้นหรอก ถ้าเขาจะมาดักรอ ก็คงจะมาดักรอฉันที่คอนโดนานแล้วละ เพราะเขามีที่อยู่ฉัน แต่เขาก็ไม่เคยมา เขาเป็นคนบอกเองว่าคุยกับฉันแล้วสบายใจดี แต่อยากคุยแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ กลัวว่าเจอตัวจริงกันแล้ว จะทำให้ความสัมพันธ์ ดีๆ ที่เคยมีต่อกันเปลี่ยนไป ฉันก็เห็นด้วยนะ เพราะฉันก็ไม่เคยคิดจะหาคู่ทางอินเทอร์เน็ตอยู่แล้ว” วรรษาตอบกลับไป คนเป็นเพื่อนได้แต่เลิกคิ้วแล้วไหวไหล่น้อยๆ กับสัมพันธภาพที่แสนประหลาด ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะกระตุกวาบเหมือนคิดอะไรได้

“นี่ไงแก แกไปเลยเขาใหญ่ เผื่อได้คู่ ฉันนะอยากไปกับแกมากๆ อยากได้ผู้ใหม่สักคน แต่เสียดาย เขาให้ที่พักมาแค่คนเดียว เลยอด อยากจะยอมจ่ายเงินเองตามแกไปด้วย แต่ติดคอนเสิร์ตพี่โก้ที่พิษณุโลก ต้องไปยาวไปเป็นอาทิตย์เลย เสียดายสุดๆ” สมเจตน์มีอาชีพเป็นแดนเซอร์ให้กับนักร้องชื่อดัง ซึ่งบางทีก็ต้องเดินทางไปต่างจังหวัดเป็นเวลาหลายๆ วัน

“เฮ้อ! ถ้าไปฉันก็ต้องลางานสิ” วรรษาทำท่าครุ่นคิด

“โธ่ เป็นฉันนะ ต้องลาออกก็ยอม หล่อนรู้ไหมนี่มันมูลค่าตั้งหนึ่งแสนห้าหมื่นเก้าพันบาทนะ ทำงานกี่ปีถึงจะได้มีโอกาสไปพักที่หรูๆ แบบนี้ แกโทรไปลางานเลย ฉันเห็นแกทำงานทุกวันมาหลายปีแล้วไม่เคยลากิจ ลาป่วย ลาพักร้อนก็ไม่เคย ถ้าเขาไม่ให้แกลาฉันจะหางานใหม่ให้แกเอง โทรไปลางานเดี๋ยวนี้ยายฝน เพราะฉันอยากให้หล่อนไปมากๆ” คนเป็นเพื่อนสั่ง

วรรษาถอนใจก่อนจะโทรศัพท์ไปขอพักงานสองสัปดาห์โดยไม่รับเงินเดือนแทน ซึ่งมันจะทำให้เธอสบายใจมากกว่า เพราะจริงๆ แล้ว เธอเองก็ไม่อยากไปทำงานในสภาพจิตใจที่ไม่พร้อมเช่นนี้ ซึ่งการที่เธอไปทำงานอย่างสม่ำเสมอ มันก็เป็นผลดีกับตัวเธอในเวลานี้ เพราะฝ่ายบุคคลอนุญาตให้ใช้วันลาพักร้อนสะสมที่เธอไม่เคยใช้มาเลยเป็นเวลาหลายปีที่เข้ามาทำงานในสถานที่ออกกำลังกายแห่งนี้

หลังจากโทรศัพท์ลางานเสร็จสมเจตน์อยู่เป็นเพื่อนเธออยู่พักหนึ่ง ซึ่งเพื่อนหนุ่มหัวใจสาวของเธอก็เอาแต่พร่ำเพ้อถึงความหรูหราของห้องเรนฟอเรสต์ สวีต ที่คุณเธอเคยดูในรายการโทรทัศน์ว่ามันสวยงามปานสวรรค์วิมาน ก่อนที่จะกลับไปหลังฝนหยุดตกเพราะโดนผู้ชายคนใหม่ของเจ้าหล่อนโทรศัพท์มาตามตัว 

หลังจากสมเจตกลับไปแล้ว วรรษาจึงยกหูโทรไปยัง คีรีธารา เดอ เขาใหญ่ กอล์ฟคลับ รีสอร์ตแอนด์สปา ตามเบอร์โทร. ติดต่อที่อยู่บนแผ่นพับที่เขาส่งมาให้ เพื่อยืนยันว่าจะเข้าพักที่นั่นตามที่ระบุไว้ในเอกสารที่เขาส่งมา ทางคีรีธารายืนยันมาว่าเธอสามารถเข้าพักได้แน่นอน หญิงสาวถอนหายใจอย่างโล่งอกว่ามันคือเรื่องจริง ไม่ใช่การแต่งเรื่องขึ้นอย่างที่เธอนึกหวั่นใจ

หลังจากยืนยันการเข้าพักเสร็จเธอจึงเปิดคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กเพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับที่พัก และสถานที่ท่องเที่ยวละแวกนั้นทางอินเทอร์เน็ต ก่อนที่เสียงเตือนของอีเมลในมือถือข้างตัวจะดังขึ้น หญิงสาวหยุดชะงักจากการค้นหาข้อมูลมาเปิดสมาร์ตโฟน

เรียว : คุณทำอะไรอยู่ เตรียมตัวจะออกเดินทางหรือยัง ผมแนะนำให้เอาเสื้อผ้าหนาๆ ไปด้วย อากาศน่าจะค่อนข้างหนาว ถึงจะไม่ใช่หน้าหนาวแต่ที่นั่นอยู่ท่ามกลางหุบเขาอากาศจะเย็นจัดในช่วงกลางคืน ช่วงนี้เป็นฤดูฝน คุณอาจจะต้องมีร่มหรือเสื้อกันฝนหากต้องออกไปท่องเที่ยวที่ไหน อ้อ อย่าลืมยาแก้แพ้อากาศไปด้วย อย่าเพิ่งเถียงผมนะว่าคุณแข็งแรงดี ผมเชื่อ แต่อยากให้คุณเอาไปด้วย เพราะอากาศเปลี่ยนกะทันหันอาจจะทำให้คุณป่วยได้

วรรษายิ้มออกมาได้ เขาเป็นแบบนี้เสมอ คอยให้คำแนะนำ ห่วงใย เพราะเขารู้ว่าเธอเป็นคนที่ไม่ค่อยจะรอบคอบ ชอบทำอะไรผิดพลาดหลงลืมอยู่เรื่อย หากเธอจะต้องมีธุระจำเป็นอะไรที่ไหน หรือนัดใครถ้าเขาไม่ยุ่งมากจนเกินไป ก็จะส่งอีเมลมาเตือน เพราะเธอกับเขาจะเล่าเรื่องส่วนตัวเท่าที่จะเล่าได้ให้ฟังอยู่เรื่อยๆ และเขานั่นเอง ที่คอยเตือนเธอว่าให้ระมัดระวังตัวในการคบหากับกรพัฒน์ อย่าเพิ่งมีอะไรเกินเลยจนกว่าจะได้แต่งงาน

ทุกครั้งที่กรพัฒน์พยายามจะล่วงเกิน เธอจึงปฏิเสธเขาตลอดมา จนกระทั่งกรพัฒน์ทนไม่ไหวจึงไปมีสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่น บางครั้งเธอก็นึกโกรธชายนิรนามของเธอที่คำแนะนำของเขาทำให้เธอต้องเสียผู้ชายที่เธอรักให้กับผู้หญิงคนอื่น แต่สุดท้ายก็ต้องนึกขอบคุณเขา เพราะหากเขาไม่ยับยั้งไว้

เธออาจจะถูกกรพัฒน์ทิ้งราคีไว้ให้...ก่อนจะจากเธอไปหาผู้หญิงคนใหม่!

มือเรียวค่อยๆ กดปุ่มเล็กๆ ในสมาร์ตโฟนตอบกลับอีเมลของเขาไป

ฝน : เจ้าค่ะ ดิฉันจะจำไว้ และพร้อมจะปฏิบัติตามเจ้าค่ะ

เธออมยิ้มก่อนจะส่งคำเย้าแหย่นั้นกลับไป ราวกับว่าเขาเริ่มเตือนเหมือนเธอเป็นเด็กน้อยอีกแล้ว เขาตอบกลับเธอมาด้วยตัวอีโมติคอนรูปหน้าคนยิ้ม เป็นการบอกว่าเขาขำขันกับคำหยอกเย้านั้น หญิงสาวยิ้ม ก่อนจะกดปุ่มในสมาร์ตโฟนส่งไปหาเขาอีกที

ฝน : ขอบคุณอีกครั้งนะคะ สำหรับของขวัญแสนพิเศษ ฉันไม่เคยคิดว่าสัมพันธภาพในโลกไซเบอร์มันจะทำให้ฉันมีโอกาสดีๆ แบบนี้ ฉันไม่รู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของคุณคือใคร หากแต่คุณคือเรียว...คนที่ฉันจะซาบซึ้งใจไปตลอดชีวิต

เธอกดส่งไปแล้วรออยู่พักหนึ่งเห็นเขาไม่ตอบกลับมาจึงละความสนใจไปยังข้อมูลการท่องเที่ยวที่เขาใหญ่ในคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กแทน ก่อนที่จะได้ยินเสียงตอบกลับมา

เรียว : ฝน คุณก็เคยให้กำลังใจครั้งยิ่งใหญ่กับชีวิตของผมเหมือนกัน และทำให้ผมผ่านช่วงเวลาแย่ๆ มามากมาย คุณอาจจะไม่เชื่อสิ่งที่ผมพูด แต่สิ่งนี้เป็นเรื่องจริง และสิ่งที่ผมให้กับคุณไปในวันนี้เป็นเพียงการตอบแทนเล็กน้อยเท่านั้น ผมต้องทำงานแล้วละฝน เขาเรียกเข้าห้องประชุมแล้ว ขอให้คุณมีความสุขกับการท่องเที่ยวและพักผ่อนที่คีรีธารา เดอ เขาใหญ่ ผมมั่นใจว่า ที่นั่นจะทำให้คุณประทับใจ 

หญิงสาวอ่านอีเมลจบก็กดส่งไปหาเขาอีกครั้ง

ฝน : ขอบคุณมากจ้ะเรียว และขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีสำหรับคุณ

หญิงสาววางสมาร์ตโฟนลง แล้วคร่ำเคร่งกับการหาข้อมูลสถานที่ต่างๆ ต่อไป เธอจำเป็นต้องมีข้อมูลให้พร้อมที่สุด เพราะเธอไปที่นั่นคนเดียว...

ที่ที่ความแปลกใหม่อันน่าตื่นเต้นกำลังรอคอยเธออยู่!