บทที่ 5 เดินทางในวันที่ฝนโปรยปราย

เดินทางในวันที่ฝนโปรยปราย

“อะไรกันเนี่ยวรรษา นี่มันคือฤดูฝนของเธอใช่ไหม” วรรษาพึมพำกับตัวเองอย่างหงุดหงิด เมื่ออากาศในยามเช้าที่ปลอดโปร่งเมื่อสักครู่นี้เริ่มมีเม็ดฝนโปรยปรายลงมาทันทีที่เธอขับรถญี่ปุ่นกลางเก่ากลางใหม่ออกไปจากอาคาร ปกติเธอไม่ค่อยได้ขับรถออกไปข้างนอกสักเท่าไร หากไปทำงานจะใช้บริการรถไฟฟ้าเสียมากกว่าเพราะสะดวกรวดเร็วกว่า รถจะเก็บเอาไว้ใช้เฉพาะตอนที่เธอไปจับจ่ายซื้อของในซูเปอร์มาร์เกตเท่านั้น

วันนี้เธอจะพาเจ้ารถคู่ใจไปท่องโลกที่มันกว้างกว่าห้างสรรพสินค้า หญิงสาวคิดอย่างกระหยิ่มยิ้มย่องใจ ก่อนที่จะพาเจ้ารถญี่ปุ่นสีบรอนซ์เงินฝ่าสายฝนที่เริ่มจะลงเม็ดหนาขึ้น

รถคันน้อยขับฝ่าการจราจรที่ติดขัดของกรุงเทพมหานครที่เป็นอัมพาตได้ทุกครั้ง แม้มันจะเป็นเพียงละอองฝนแค่เล็กน้อยที่ตกลงมา เสียงรถบีบแตรกันวุ่นวายจนน่าปวดหัว หญิงสาวเอนกายพิงเบาะรถเมื่อเห็นว่าคันข้างหน้าคงจะไม่ขยับอีกนาน ก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบสมาร์ตโฟนเมื่อได้ยินเสียงเรียกเข้า

“ว่าไง ลิลลี่”

“ฉันตื่นเต้นแทนหล่อน ตอนนี้ถึงไหนแล้ว” เสียงเพื่อนหนุ่มหัวใจสาวดังผ่านหูโทรศัพท์

“ติดแหง็กอยู่พระรามสี่ ถ้าไปถึงแล้วจะโทรไปหา แล้วแกล่ะ..ตอนนี้ไปถึงไหนแล้ว”

“อยู่บนรถทัวร์ กำลังเฮฮาปาร์ตี้กับอีนังชะนีทั้งหลาย น่าเบื่อ คันนี้ไม่มีตัวผู้ ฉันตื่นสายเลยจับจองโลเคชั่นดีๆ ไม่ทัน ไปถึงที่โน่นแล้วฉันจะเปลี่ยนคัน” วรรษาหัวเราะคิก เมื่อคิดถึงสภาพการเดินทางของเพื่อนกับบรรดาวงดนตรีที่จะพาคนทั้งวงเหมารถทัวร์เดินทางไปทัวร์คอนเสิร์ตยังต่างจังหวัด เสียงร้องเพลงตีกลองและเสียงสรวลเสเฮฮาดังแทรกเข้ามาทางโทรศัพท์

“งั้นแกก็สนุกต่อเถอะ รถคันข้างหน้าขยับแล้ว ฉันต้องไปก่อน” วรรษาวางโทรศัพท์ลงก่อนจะขยับรถไปข้างหน้าได้เพียงเล็กน้อยแล้วมันก็หยุดอยู่กับที่อีกครั้ง ก่อนที่จะได้ยินเสียงเตือนของอีเมลดังขึ้น หญิงสาวอมยิ้มน้อยๆ เพราะไม่คิดว่าจะเป็นอีเมลจากใครไปได้

เรียว : ออกเดินทางแล้วใช่ไหมสาวน้อย เพราะนี่มันแปดโมงเช้าแล้ว คุณบอกว่าจะออกไปตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า คุณไม่เคยผิดเวลา ผมขออวยพรให้คุณโชคดี เดินทางถึง คีรีธารา เดอ เขาใหญ่ ด้วยความปลอดภัย และให้พบกับความทรงจำที่ดีและเริ่มต้นชีวิตใหม่ในฤดูฝนของคุณที่นั่น

หญิงสาวเผยยิ้มขึ้นอย่างอุ่นใจ ก่อนจะกดตอบอีเมลเขาไปเพียงสั้นๆ

ฝน : ขอบคุณมาก เรียว ตอนนี้ฉันออกเดินทางแล้ว ถ้าฉันไปถึงแล้วจะรีบอีเมลหาคุณเป็นคนแรก

เขาตอบกลับมาด้วยอีโมติคอนรูปหน้าคนยิ้ม วรรษายิ้มให้กับหน้าจอ

สมาร์ตโฟนแล้วเคลื่อนรถออกไปเมื่อคันข้างหน้าเริ่มขยับ เพื่อมุ่งหน้าไปยังถนนสายมิตรภาพที่ทอดตรงไปยังจังหวัดนครราชสีมา

ซึ่งเป้าหมาย...รอคอยเธออยู่ที่นั่น

วรรษาใช้เวลาร่วมสามชั่วโมงในการขับรถไปตามเส้นทางที่มุ่งสู่ปากช่อง ซึ่งเป็นที่ตั้งของคีรีธารา เดอ เขาใหญ่ กอล์ฟคลับ รีสอร์ตแอนด์สปา เมื่อมาถึงเธอก็ต้องตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า รีสอร์ตขนาดใหญ่ที่มีทั้งอาคารแบบโรงแรมและแบบบ้านพักเป็นหลัง อยู่ท่ามกลางภูเขาที่สลับซับซ้อนสวยงามอย่างน่าอัศจรรย์ หญิงสาวเข้าไปเช็กอินที่เคาน์เตอร์ซึ่งมีพนักงานสาวแต่งตัวสวยงามนั่งต้อนรับอยู่

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว พนักงานก็เดินนำเธอไปยังห้องเรนฟอเรสต์สวีต ตามที่ระบุไว้ในแพ็กเกจ ซึ่งเป็นห้องที่อยู่บนชั้นสองของอาคารที่ตั้งอยู่บนเนินเขาเตี้ยๆ สามารถมองเห็นทิวทัศน์ภายนอกได้เกือบรอบทิศเนื่องจากเป็นห้องหัวมุมสุด

หญิงสาวกวาดสายตาดูภายในห้องนอนที่ตกแต่งอย่างหรูหรา เตียงนอนขนาดคิงไซซ์ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวมีแถบคาดสีเลือดหมูวางเด่นอยู่กลางห้อง ผนังเป็นกระจกใสโดยรอบ ยกเว้นทิศที่ติดกับประตูทางเข้าจะเป็นปูนปิดทึบเพื่อความเป็นส่วนตัว พนักงานยกกระเป๋าวางกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของเธอเอาไว้ใกล้กับประตูห้อง

ส่วนพนักงานผู้ชายอีกคนหนึ่งเดินไปแนะนำการใช้เครื่องปรับอากาศ การใช้งานอุปกรณ์ต่างๆ ในห้องน้ำ ส่วนของห้องครัวที่กั้นด้วยกระจกใสก็มีอุปกรณ์ครบครัน สามารถปรุงอาหารรับประทานเองได้ จากนั้นจึงเดินไปเปิดม่านออกให้ทั่วทุกทิศทางเพื่อให้เห็นบรรยากาศภายนอกชัดเจนขึ้นกว่าเดิม ก่อนที่จะโค้งคำนับอย่างสุภาพแล้วเดินออกไปจากห้อง

วรรษาปรี่ไปเปิดประตูกระจกใสแบบบานสไลด์ออกไปข้างนอกทันทีที่พนักงานเดินออกไป เธอเดินผ่านเดย์เบดซึ่งวางคู่กันอยู่สองตัว สามารถนั่งมองวิวด้านนอกหรือนอนอ่านหนังสือได้ ด้านหน้าถัดจากที่วางเดย์เบดเป็นสระว่ายน้ำส่วนตัวเล็กๆ สีฟ้าใสสะอาด มีราวระเบียงลูกกรงแบบโปร่งสีขาวกั้นโดยรอบ ตัดกับสีเขียวขจีของภูเขาสูงที่เห็นอยู่ใกล้ๆ หญิงสาวเดินวนรอบสระน้ำที่ล้อมรอบด้วยราวกั้นสีขาว เพื่อมองออกไปชมวิวที่ชุ่มชื่นเขียวขจีเป็นพิเศษในช่วงฤดูฝน 

หญิงสาวชะโงกหน้ามองลงไปข้างล่าง มีลำธารใส เห็นเรือคายักวางอยู่ริมตลิ่งสองลำพร้อมไม้พายลำละหนึ่งคู่ เธอเดินเลาะไปยังอีกฝั่งหนึ่งของสระว่ายน้ำ มีบันไดเล็กๆ สีขาวสามารถลงไปยังลำธารที่รอบริมลำธารปูด้วยหญ้าญี่ปุ่นเขียวขจี ฝั่งตรงข้ามของลำธารเป็นป่าไม้เขียวชอุ่ม ‘นี่ละที่เขาใช้ชื่อห้องนี้ว่าเรนฟอเรสต์ สวีต เพราะมองออกไปเห็นป่าอยู่ใกล้ๆ นี่เอง หน้าฝนวิวตรงนี้คงสวยมาก’ หญิงสาวคิดในใจ แต่วันนี้ที่นี่ฝนยังไม่ตก มีเพียงอากาศที่เริ่มครึ้มๆ เท่านั้น

เธอเดินไปยังอีกด้านหนึ่งของห้อง มองออกไปไกลลิบเห็นทะเลสาบอยู่ท่ามกลางหุบเขา รวมทั้งสนามกอล์ฟขนาดใหญ่ พื้นที่ของรีสอร์ตแห่งนี้คงจะหลายร้อยไร่ เพราะมันดูกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา หลังจากสำรวจบรรยากาศภายนอกอย่างตื่นเต้นไปเรียบร้อยแล้ว ทำให้เธอนึกถึงใครบางคนขึ้นมาได้

ใช่ เธอยังไม่ได้บอกเขาเลยว่าเธอมาถึงแล้ว