บทที่ 6 สวรรค์อย่างแท้จริง

ใช่ เธอยังไม่ได้บอกเขาเลยว่าเธอมาถึงแล้ว

หญิงสาวหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา แล้วเดินออกไปนั่งตรงเดย์เบดด้านนอกห้อง เพื่อจะส่งอีเมลไปบอกผู้มีพระคุณของเธอที่ทำให้เธอได้มีโอกาสมาพักยังที่พักที่แพงหูฉี่เช่นนี้

ฝน : ฉันมาถึงแล้วนะเรียว และส่งอีเมลมาบอกคุณก่อนใครตามสัญญาว่าฉันมาถึงแล้ว ที่นี่สวยงามมาก สวยงามราวกับสวรรค์วิมานอย่างที่ลิลลี่เพื่อนของฉันพร่ำบอก น่าเสียดายที่ลิลลี่ไม่สามารถมาได้ ไม่อย่างนั้นฉันคงจะไม่ต้องเหงาอยู่คนเดียวแบบนี้ มันสวยมากจนฉันอยากมีเพื่อนสักคนมาช่วยแชร์ความรู้สึกเต็มอิ่มกับความสวยงามของที่นี่ เอาเป็นว่าในเมื่อฉันไม่มีเพื่อน คุณก็ต้องเป็นเพื่อนเที่ยวของฉันนะ ถ้าฉันไปเที่ยวที่ไหน ฉันจะส่งรูปไปให้คุณดูอยู่เรื่อยๆ ว่าฉันไปไหนมาบ้าง และมันสวยงามแค่ไหน ถือว่าฉันได้มาเที่ยวแทนคุณ และคุณก็จะได้เห็นบรรยากาศนั้นด้วย เหมือนกับว่าคุณได้ไปเที่ยวกับฉันในทุกๆ ที่ คุณอย่ารำคาญนะถ้าฉันจะอีเมลไปหาบ่อยๆ

วรรษาลุกขึ้นมาจากเดย์เบดแล้วกดปุ่มถ่ายรูปบรรยากาศบริเวณห้องพัก ห้องนอน สระว่ายน้ำ และลำธารที่อยู่ข้างล่างด้วยกล้องของสมาร์ตโฟน ก่อนจะแนบไฟล์ส่งอีเมลออกไปแล้วรออยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่มีคำตอบอะไรกลับมา เธอคิดว่าคงเป็นเพราะเขายุ่งอยู่กับงาน เพราะส่วนใหญ่แล้ว เขาก็จะไม่ได้ตอบอีเมลของเธอกลับมาในทันที บางทีกว่าจะตอบกลับมาก็หลายวัน แต่บางทีก็ตอบกลับกันไปมาราวกับนั่งคุยกันต่อหน้า

หญิงสาวเดินเข้าไปในห้องนอน ก่อนจะจัดเสื้อผ้าในกระเป๋าใส่ตู้เสื้อผ้าที่วางไว้ใกล้ประตูห้อง ก่อนจะมานอนพักบนเตียงนอนซึ่งตอนนี้อากาศของที่นี่เย็นสบายเธอจึงไม่จำเป็นต้องเปิดเครื่องปรับอากาศ หญิงสาวตั้งใจจะนอนหลับให้เต็มตื่นก่อนที่จะวางแผนออกไปเที่ยวที่อื่นๆ ต่อ

เมื่อคืนนี้เธอตื่นเต้นจนนอนแทบไม่หลับมาทั้งคืน รวมทั้งอาการเหนื่อยล้าจากการขับรถ สายตาของเธอจึงเริ่มหรี่ปรือเพราะสายลมเย็นที่พัดผ่านเข้ามาทางประตูห้องที่เปิดทิ้งไว้ ทำให้หญิงสาวหลับลงอย่างผ่อนคลายในทันทีที่ร่างกายสัมผัสกับที่นอน

วรรษาลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งในตอนบ่ายด้วยความรู้สึกหลับเต็มตาเป็นครั้งแรกในหลายวันที่ผ่านมา เป็นเรื่องน่าแปลกที่เธอหลับลงได้อย่างง่ายดายในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยเช่นนี้ ร่างสมส่วนในชุดกางเกงรัดรูปสีดำสวมเสื้อตัวโคร่งขยับตัวลุกขึ้นจากที่นอน รอยยับยู่จากการนอนทับของที่นอนค่อยๆ คลายตัว หญิงสาวแอ่นกายรวมทั้งดัดร่างกายไปมาในท่าวอร์มร่างกายก่อนออกกำลังกายอยู่ราวห้านาทีอย่างเคยชิน หากวันไหนเธอไม่ได้ออกกำลังกายจะรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวขึ้นมา จึงหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมากดเล่นเพลงประกอบการเต้นแอโรบิกอยู่ในห้องนอนพักหนึ่ง พอได้เหงื่อจึงเดินเข้าไปในห้องน้ำ

“โป๊ก!” ศีรษะของเธอโขกลงอย่างแรงกับประตูบานกระจกหนา มือเรียวกุมตรงหน้าผากรูปหัวใจ ที่ผมยาวตรงทั้งหมดของเธอถูกรวบไว้สูง ดวงตาคู่โตมองประตูกระจกใสของห้องน้ำอย่างขำๆ ที่ทำให้เธอไม่ทันได้ดูว่าประตูปิดอยู่จึงเดินชนเข้าอย่างจัง ก่อนที่จะผลักบานประตูเข้าไป ซึ่งด้านหน้าหลังบานกระจกเป็นพื้นที่โล่งมีอ่างล้างหน้าสีขาวที่วางไว้บนเคาน์เตอร์แกรนิตโต้สีดำ อ่างอาบน้ำแบบจากุซซีสีขาวทรงรีวางเด่นอยู่อีกฟากหนึ่ง หญิงสาวปรับระดับน้ำร้อนและเย็นตามคำแนะนำของพนักงานที่เข้ามาแนะนำวิธีการใช้งานก่อนหน้านี้ ก่อนจะปรับระบบน้ำวนบำบัดแบบสปาเพื่อความผ่อนคลายแล้วเปลื้องเสื้อผ้าลงไปแช่น้ำที่เป็นฟองสบู่ฟูนุ่มอยู่ในอ่าง

มันช่างเป็นสวรรค์อย่างแท้จริง!

หญิงสาวไม่ได้สนใจที่จะปิดม่านกั้นระหว่างห้องน้ำกับห้องนอน ซึ่งเป็นห้องน้ำที่ออกแบบให้ความรู้สึกเซ็กซี่แบบซีทรู สามารถมองเห็นภายในได้ชัดเจนเพราะห้องนี้อยู่ชิดกับป่าซึ่งไม่น่าจะมีใครสามารถมองเข้ามาในห้องนี้ได้ แต่ถ้าต้องการความเป็นส่วนตัวก็สามารถเลื่อนม่านปิดได้

วรรษาใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำอย่างอ้อยอิ่งเพื่อให้ร่างกายของเธอได้รับการปรนนิบัติจากแรงดันน้ำที่นวดวนอยู่รอบร่างกายอย่างเต็มที่ ใบหน้าเรียวที่พันศีรษะด้วยผ้าขนหนูสีขาวผืนเล็กหลับตาพริ้มอย่างผ่อนคลาย นานมาแล้วที่ชีวิตของเธอไม่เคยหลุดพ้นจากความรีบเร่ง จึงอยากซึมซับความรู้สึกปลดปล่อยเช่นนี้จนกว่าจะเต็มอิ่ม

หลังจากใช้เวลาร่วมชั่วโมงในการอยู่ในห้องน้ำ หญิงสาวก็เดินออกมาในชุดเสื้อคลุมสีขาว ในมือถือผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดซับน้ำบนเส้นผม ก่อนที่จะหยิบไดร์เป่าผมมาเป่าผมให้แห้ง ใบหน้าเรียวขาวเนียนแต่อิ่มเอิบอย่างคนสุขภาพดีแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเนื้อดีบางเบา ริมฝีปากสีเชอร์รี่แต้มด้วยลิปกลอสสีนู้ดเพื่อเพิ่มมิติให้กับเรียวปากของเธอดูอิ่มเอิบเย้ายวน

หญิงสาวเคยเรียนแต่งหน้ามาก่อน ทำให้การแต่งหน้าแบบธรรมชาติแต่ดูสวยงามน่ามอง เป็นเรื่องที่ง่ายดายสำหรับเธอ ก่อนที่จะเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบเสื้อผ้าสำหรับจะใส่ในตอนบ่ายของวันนี้ขึ้นมา เพราะเธอกำลังจะออกไปหาอะไรรับประทานเนื่องจากท้องไส้ที่เริ่มประท้วงเพราะความหิว เนื่องจากยังไม่ได้รับประทานอาหารเที่ยง ในขณะที่กำลังลังเลว่าจะเลือกชุดไหนมาใส่ เสียงเตือนในสมาร์ตโฟนบนเตียงนอนก็ดังขึ้น วรรษารีบเดินมาหยิบไปเปิดอ่าน ก่อนจะอมยิ้มเมื่อได้เห็นข้อความในอีเมล

เรียว : สวัสดีฝน  คีรีธารา เดอ เขาใหญ่ คงจะดีใจมากที่ได้มีโอกาสต้อนรับแขกคนสำคัญเช่นคุณ ผมก็ดีใจเช่นกันที่คุณไปถึงที่นั่นโดยสวัสดิภาพ ห้องพักที่คุณส่งรูปมาให้ผมดูสวยงามมาก และผมก็มีความสุขมากเช่นกันเมื่อรู้ว่าของขวัญที่ผมให้กับคุณ มันทำให้คุณรู้สึกพิเศษเช่นนี้ หากคุณอยากให้ผมไปเที่ยวกับคุณในทุกๆ ที่ ก็อย่าได้ลังเลที่จะอีเมลมาหาผมทันทีที่อยากให้ผมรับรู้ถึงความสุขของคุณ ผมรอคอยที่จะร่วมแบ่งปันทุกนาทีที่แสนวิเศษร่วมกับคุณอยู่ที่นี่ หากผมตอบอีเมลของคุณช้าไปบ้าง หวังว่าคุณจะไม่โกรธผม

ช่วงนี้ผมยุ่งมากจริงๆ แต่จะพยายามหาเวลาตอบอีเมลของคุณบ่อยๆ แล้วตอนนี้คุณกำลังทำอะไรอยู่ กินข้าวหรือยัง อ้อ ผมลืมบอกไปว่าผมแจ้งรายการอาหารรวมไว้ในแพ็กเกจแล้ว หากคุณหิวแค่ยกหูโทรศัพท์แล้วเขาจะนำขึ้นมาเสิร์ฟคุณในทันที หวังว่าอาหารที่ผมเลือกไว้ให้จะทำให้คุณถูกใจ

หญิงสาววางสมาร์ตโฟนลงก่อนที่จะหันรีหันขวางไปหาชุดในตู้เสื้อผ้าซึ่งเธอยังคิดไม่ออกว่าจะสวมชุดไหนดีเพราะนี่ก็ปาเข้าไปเกือบบ่ายสองโมงแล้ว เธอยังไม่ได้กินมื้อเที่ยง ก่อนจะตัดสินใจหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาอีกครั้งเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขาถามว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่

ฝน : ขอบคุณมากสำหรับอาหารที่คุณสั่งเตรียมไว้ให้ ฉันเริ่มตื่นเต้นเสียแล้วสิว่าคุณสั่งอะไรไว้ให้ฉันกิน ตอนนี้ฉันกำลังหิวพอดีและกำลังเลือกชุดว่าจะสวมชุดไหนดีเพื่อจะออกไปเดินเล่นบริเวณนี้ อ้อ ฉันนึกออกแล้วละเรียว ฉันให้คุณช่วยเลือกดีกว่า ว่าระหว่างสองชุดนี้คุณอยากให้ฉันใส่ชุดไหน

หญิงสาวหยิบเสื้อผ้าสองชุดวางไว้บนที่นอนก่อนจะถ่ายรูปแล้วส่งไปให้เขาดู เพียงไม่นานเขาก็ตอบกลับมา

เรียว : เป็นครั้งแรกที่ผมต้องตัดสินใจช่วยผู้หญิงเลือกเสื้อผ้าโดยไม่เคยรู้มาก่อนว่าผู้หญิงคนนั้นรูปร่างเป็นอย่างไร เอาเป็นว่าผมขอเลือกชุดที่ผมชอบมากกว่าก็แล้วกัน ผมเลือกชุดขวามือ เสื้อแขนยาวสีขาว กับกางเกงยีนส์ขาสั้น เพราะอากาศค่อนข้างเย็นคุณควรใส่เสื้อแขนยาว ที่จริงผมอยากให้คุณสวมกางเกงขายาว แต่มันไม่มีให้ผมเลือก จึงคิดว่าสวมชุดนี้คงจะทำให้คุณเดินเหินได้คล่องตัวกว่าใส่กระโปรงสั้นฝั่งซ้ายมือ

ฝน : ขอบคุณค่ะ ฉันจะสวมชุดที่คุณเลือกให้

วรรษาวางสมาร์ตโฟนลงแล้วเลือกชุดที่เขาเลือกให้ขึ้นมาสวม พร้อมกับคว้าผ้าพันคอผืนบางมาพันคอแบบง่ายๆ เพราะอากาศที่นี่ค่อนข้างเย็นอย่างที่เขาว่าจริงๆ

หลังจากแต่งตัวเสร็จจึงยกหูโทรศัพท์เพื่อสั่งอาหาร เพียงไม่นานก็มีอาหารตามที่ชายนิรนามของเธอสั่งมาให้เข็นเข้ามาเสิร์ฟในห้องซึ่งจัดโซนสำหรับนั่งรับประทานอาหารไว้ใกล้กับริมระเบียง โต๊ะอาหารถูกจัดวางไว้อย่างหรูหรา หญิงสาวนั่งจ้องมองอาหารที่เขาสั่งมาให้ ซึ่งล้วนแต่เป็นของที่เธอโปรดปราน

หญิงสาวหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาถ่ายรูปอาหารแล้วกดปุ่มเพื่อพิมพ์ข้อความขอบคุณ

ฝน : ขอบคุณมากค่ะสำหรับอาหารมื้อนี้ คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันชอบของพวกนี้ทั้งหมด มันประทับใจมาก จนฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณอย่างไรดี

หลังจากหญิงสาวกดส่งไปเพียงไม่นานเขาก็ตอบกลับมา

เรียว : สิบห้าปีที่เราคุยกัน ผมจะไม่รู้เชียวหรือว่าคุณชอบหรือไม่ชอบอะไร ขอให้คุณอร่อยกับอาหารมื้อพิเศษที่ผมสั่งไว้ให้คุณทุกมื้อจนครบสิบวัน แต่หากคุณอยากกินอะไรเป็นพิเศษก็แจ้งเปลี่ยนแปลงกับเจ้าหน้าที่ได้เลย

หญิงสาวยิ้มน้อยๆ อย่างอบอุ่นใจ ก่อนจะลงมือรับประทานอาหารอย่างมีความสุข

การมาเที่ยวคนเดียวในครั้งนี้ มันไม่ได้โดดเดี่ยวอย่างที่คิดอีกแล้วในเมื่อตอนนี้เธอมีเขา เรียว!