บทที่ 8 รถเสีย

เสียงเตือนของอีเมลในสมาร์ตโฟนของเขาดังขึ้นมาอีกครั้ง เสียงดังแม้เพียงน้อยนิดหากแต่บนรถคันหรูที่เงียบสนิทก็ยังทำให้เขาสะดุ้งหลุดออกจากห้วงแห่งความคิดขึ้นมาได้ในทันที ชายหนุ่มหยิบมันขึ้นมาอย่างเคยชิน ก่อนจะอมยิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นข้อความในอีเมล

ฝน : สวัสดีจ้ะ เรียว ตอนนี้ฉันเดินเล่นอยู่ริมลำธารข้างๆ ห้องพัก ยังไม่กล้าออกไปไหนไกล จึงเดินเล่นแถวนี้ก่อน แต่คิดว่าตอนเย็นจะลองขับรถเล่นแถวนี้ดู อยากรู้ว่ามีที่ไหนน่าเที่ยวบ้าง อ้อ ฉันถ่ายรูปเรือคายักมาให้คุณดูด้วย มันน่าพายมากเลย แต่น่าเสียดายที่ฉันพายเรือไม่เป็น ยายลิลลี่ก็ติดงาน ไม่อย่างนั้นจะได้โทรจิกให้เธอมาเป็นเพื่อนพายเรือเล่น น้ำในลำธารใสมากๆ คุณเห็นในรูปใช่ไหม มันมองเห็นหินใต้ลำธารและเห็นปลาที่แหวกว่ายอยู่ในน้ำด้วย ฉันมีความสุขมากที่สุดเลย ขอบคุณคุณมากจริงๆ ที่ทำให้ฉันได้มาเที่ยวที่สวยๆ แบบนี้ และฉันจะไม่มีวันลืมความประทับใจที่ฉันได้รับจากที่นี่

ชายหนุ่มอมยิ้มน้อยๆ เธอเป็นอย่างนี้เสมอ ที่จะพูดคุยแต่เรื่องที่ทำให้เขาสบายใจ น้อยครั้งที่จะพูดเรื่องที่ทำให้เขาเครียด ทั้งๆ ที่เขารู้ดีว่าชีวิตของเธอก็มีเรื่องให้เครียดมากมาย

เรียว : ดีแล้วละฝนที่คุณยังไม่ออกไปไหน เพราะคุณต้องศึกษาเส้นทางให้ดีเสียก่อนที่จะออกไปไหนไกล ผมไม่อยากให้คุณออกไปไกลนักเพราะผมกลัวว่าผู้หญิงเดินทางตามลำพังจะไม่ปลอดภัย ทางที่ดีคุณควรจะเดินเล่นที่คีรีธาราให้ทั่วเสียก่อน เพราะที่นั่นก็มีที่ให้คุณเที่ยวได้อย่างสนุกสนานและปลอดภัย

รูปที่คุณถ่ายมาให้ผมดูสวยงามมาก ผมคงจะมีความสุขเช่นเดียวกัน หากได้พายเรือคายักเล่นด้วยกันกับคุณ และหวังว่าคุณจะเจอเพื่อนใหม่สักคนที่เขาจะพาคุณไปเที่ยวไหนต่อไหนหรือพาคุณพายเรือเล่น น่าเสียดายที่ผมไม่มีโอกาสนั้น ขอให้คุณเที่ยวให้สนุกนะฝน และไม่ต้องขอบคุณผมอีก เพราะมันเป็นสิ่งที่ผมควรตอบแทนให้กับคุณ

วรรษาอ่านข้อความในอีเมลที่เขาเขียนตอบมา ก่อนที่จะยิ้มอย่างร่าเริง ถ้าเขามาเป็นเพื่อนพาเธอพายเรือเล่นก็ดีสินะ หญิงสาวอดคิดอย่างนั้นไม่ได้ แต่มันก็เป็นไปไม่ได้อย่างที่เขาว่าจริงๆ เพราะเธอไม่อยากเจอเขาอย่างนั้นหรือ

ไม่ใช่...เธอไม่ได้ไม่อยากเจอเขา แต่เธอกลัว...กลัวเหมือนกับที่เขากลัว

กลัวว่าความสัมพันธ์ที่ยืนยาวมาถึงสิบห้าปีจะสิ้นสุดลงหากได้เจอหน้ากันแล้วอาจจะมีใครบางคนไม่ได้รู้สึกประทับใจในกันและกันอย่างที่หวังไว้ ดังนั้นให้ความสัมพันธ์ดีๆ แบบนี้มันงอกงามต่อไปอย่างซ่อนเร้น ดีกว่าที่จะมาพบเจอกันแล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลงไป

หลังจากที่เดินเล่นจนเหนื่อย วรรษาจึงตัดสินใจขับรถออกไปท่องเที่ยวบริเวณใกล้ๆ ซึ่งเธอเปิดดูสถานที่ท่องเที่ยวผ่านอินเทอร์เน็ตเอาไว้แล้ว คิดว่าจะลองไปเที่ยวน้ำตกที่ไม่ห่างจากที่นี่ดูก่อน เพราะตอนนี้ก็สี่โมงเย็นเข้าไปแล้ว หากไปไกลก็คงจะเดินทางกลับมืดค่ำ ไม่ปลอดภัยอย่างที่เขาว่าจริงๆ แต่ความอยากชื่นชมกับวิวทิวทัศน์อันสวยงาม และตระเวนดูให้ทั่วว่ามีอะไรน่าเที่ยวที่ซ่อนเร้นอยู่ในบริเวณนี้บ้าง ทำให้เธอขับรถเรื่อยเปื่อยจนลืมคำสั่งเสียสนิท ก่อนที่เสียงโทรศัพท์จะดังขึ้น หญิงสาวจึงจอดรถข้างทางซึ่งเต็มไปด้วยป่าเพื่อรับสายของเพื่อน

“แกเป็นยังไงบ้างยายฝน ขอโทษทีฉันมาถึงที่นี่แล้วหลับสนิทเลย หล่อนโทรมาฉันก็เลยไม่ได้รับสาย” เสียงดัดสาวของสมเจตน์ดังแว่วมา

“สวยมากเลย ฉันอยากให้แกมาด้วยจังเลยลิลลี่ ตอนนี้ฉันกำลังขับรถเล่นอยู่แถวๆ รีสอร์ต ว่าจะกลับไปกินมื้อค่ำแล้วละ ฉันตื่นเต้น ไม่รู้ว่าเรียวเขาสั่งอะไรไว้ให้ฉันกิน เขาน่ารักมากเลยนะลิลลี่ สั่งแต่ของที่ฉันชอบกินไว้ให้” เสียงร่าเริงของวรรษาที่เล่าให้ฟังทำให้คนปลายสายถึงกับกรีดร้องลั่น

“กรี๊ดดด! หล่อน ฉันอิจฉาหล่อนสุดๆ อะไรมันจะเริ่ดขนาดนั้นยะ ถ้าเป็นฉันนะจะตามไปขย้ำถึงที่แล้วละ ไม่รอมาตั้งสิบห้าปีหรอกนะ ผู้ชายอะไรน่ากินออกขนาดนั้น คิดแล้วเซ็ง! เป็นฉันหน่อยไม่ได้  หล่อนนะหล่อนไม่รู้จะรีรออะไรอยู่ เจอผู้ชายดีกลับไม่รีบคว้า” ในที่สุดสมเจตน์ก็อดบ่นกระปอดกระแปดอย่างเสียดายไม่ได้

“บ้าแล้วลิลลี่ ฉันขอเก็บไว้ให้เป็นความรู้สึกดีๆ ต่อกันจะดีกว่าเกิดเจอหน้ากันแล้วเขาไม่ชอบฉันล่ะ มันก็ไม่เหลืออะไรเลยสิ ฉันไม่ยอมทำอย่างแกว่าหรอกนะลิลลี่ ฉันกลัว”

“ผู้ชายคนไหนเจอหล่อนแล้วไม่ชอบบ้างยะ หน้าก็สวยหุ่นก็เป๊ะ จิตใจก็แสนจะงดงามดั่งแม่พระ เสียแต่หล่อนชอบเก็บตัวเท่านั้นละยายฝน ผู้ชายเข้ามาหา หล่อนก็ถอยห่างเขาไปหมด จะเอาแต่นายกรพัฒน์นั่น แล้วเป็นไงล่ะ เสียเวลาชีวิตไปเจ็ดปีอย่างไร้ประโยชน์ ต่อไปหล่อนต้องใช้ใบหน้างามๆ และหุ่นเด๊ะๆ นั่นหวานเสน่ห์เสียบ้าง เอาละ ฉันต้องไปซ้อมต่อแล้ว อีนังชะนีป่ามันมาเรียกแล้ว น่ารำคาญจริง” สมเจตน์วางสายโทรศัพท์ลงหลังจากที่หญิงสาวได้ยินเสียงเรียกแว่วเข้าหูโทรศัพท์มา

วรรษาอมยิ้มน้อยๆ ก่อนวางสมาร์ตโฟนลงแล้วเคลื่อนรถออกไป แต่รถขยับไปได้เพียงไม่มากนักแล้วก็ดับลง

“อ้าว เฮ้ย

!

เป็นอะไรเนี่ย

ทำไมอยู่ๆ ถึงดับได้” หญิงสาวสตาร์ตรถอยู่หลายรอบแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะติด ใจเธอเต้นตึกตัก คำตักเตือนของเพื่อนนิรนามที่เตือนว่าอย่าขับรถไกลจะเป็นอันตรายผุดขึ้นมาในห้วงความคิด แล้วตอนนี้เธอจะทำอย่างไร ในเมื่อใกล้จะมืดค่ำขึ้นมาทุกที ถึงจะไม่ไกลจากรีสอร์ตมากนัก แต่ถ้าหากต้องเดินไปก็คงใช้เวลานานไม่ใช่น้อย หญิงสาวครุ่นคิดอย่างหงุดหงิดใจ ที่ก่อนออกจากกรุงเทพฯ เธอลืมเอารถไปเช็กก่อนที่จะออกเดินทาง