บทที่ 4 แค้น!

ตอนที่ 4 แค้น!

เพี๊ยะ 

เสียงฝ่ามือหนาตบเข้าที่บั้นท้ายแน่นของไทเกอร์ ก่อนจะขยำมันเล่นอย่างชินมือ ผิวกายที่เสียดสีจนเกิดความร้อนไปทั่วร่าง ไทเกอร์โดนเอาไปเมื่อคืนก็แทบตายอยู่แล้ว เช้ามาสิงห์เหนือด้านต่อรอบเช้ากับเขาอีก ทั้งเจ็บทั้งแสบไปทั่วร่าง 

"เจ็บ!"

"ว่าไงนายเอกหนังโป๊คนใหม่ ดูกล้องหน่อยสิ โคตรวิวดีเลยว่ะ"

"อย่าถ่ายนะ อื้อ!"

"มึงไม่ชอบหรอ แต่กูชอบนะโคตรดี รัดแน่นจนอยากเอาอีก เอามึงนี้มันดีจริงๆ เลยว่ะ"

"อย่า พอแล้ว"

"จูบหน่อยสิ"

"ไม่ อย่ามาจูบกู!"

"ทำไม กูผัวมึงนะ แค่จูบเองจะตายหรอ"

"กูไม่จูบกับคนที่ไม่ใช่แฟนกู อื้อ!"

ไทเกอร์ถูกสิงห์เหนือบดจูบอย่างหนัก จูบที่เอาแต่ใจและดุดันแบบนั้นใครเขาจะทนไม่ เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดกัน ลิ้มรสของกันและกันอย่างดูดดื่ม มือหนาขยี้ยอดอกสีชมพูจนเกิดรอยแดงเต็มไปหมด หน้าอกของไทเกอร์มีแต่รอยจูบของสิงห์เหนือทั้งนั้น สิงห์เหนือผลออกจากริมฝีปากที่ถูกดูดดื่มจนบวมแดง เขาก็ใช้ลิ้นร้อนของตนแตะลงยอดอกที่บวมแดง จากการโดนสิงห์เหนือกลั่นแกล้งมาตลอดทั้งคืน

ส่วนหน้าอกอีกข้างก็ถูกมือใหญ่ของเขาบีบเค้นอย่างเต็มไม้เต็มมือ เอวหนากระแทกเอวใส่ไม่ยั้งแรง ยิ่งกระแทกเข้าใส่ในตัวของไทเกอร์มากเท่าไหร่ ก็ยังมีความรู้สึกที่ชัดเจนมากขึ้นเพราะทุกครั้งที่ได้กลืนกินร่างกายของอีกฝ่ายกลับไม่เคยเต็มอิ่มเลยสักครั้ง เขายังคงมีความต้องการที่จะเกินกินไทเกอร์อยู่ตลอดเวลา 

แรงกระแทกสุดท้ายส่งผลให้ไทเกอร์ปลดปล่อยยามเช้าออกมาอย่างหมดแรง และสลบไปในที่สุด สิงห์เหนืออุ้มไทเกอร์ไปอาบน้ำชำระร่างกายและอุ้มมานอนที่เดิมที่เขาเรียกคนมาเปลี่ยนผ้าปูเตียง และให้ไปจัดการเสื้อผ้าของไทเกอร์ให้เรียบร้อยตั้งแต่เช้าแล้ว 

แสงแดดที่ร้อนแรงของช่วงบ่ายส่องผ่านหน้าต่างห้องนอนเข้ามาถึงตัว บ่งบอกว่านี้เป็นเวลาที่สายมากแล้ว ร่างกายของไทเกอร์ที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำตามตัวที่เกิดจากการต่อสู้เมื่อคืนนี้ ทำให้ไทเกอร์แทบจะลุกจากเตียงไม่ไหว แม้แต่ตัวของสิงห์เหนือเองที่ได้เป็นฝ่ายรุกก็บาดเจ็บหนักไม่แพ้กัน หมัดของอีกฝ่ายประทับอยู่บนใบหน้าจนเป็นรอยหมัดอย่างเห็นได้ชัด เจ็บไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก สิงห์เหนือตื่นมาก่อนเข้าที่กำลัง

"อื้อ..."

ไทเกอร์ครางออกมาด้วยความเจ็บ ด้านหลังของเขาก็รู้สึกแสบร้อนไปหมด ตรงช่วงท้องของไทเเกอร์ก็ถูกอัดจนเป็นรอยเขียวขึ้นมา อยากจะเข้าไปตีอีกฝ่ายให้สลบคามือ แต่ทำอะไรไม่ได้สิงห์เหนือตื่นลืมตาขึ้นมาสบเข้ากับดวงตาของอีกฝ่ายพอ ไทเกอร์สะดุ้งขยับถอยหนีแต่ก็เจ็บจนร้องออกมา

"โอ้ย!"

"เสียงดังหนวกหู!"

"เพราะใครล่ะ เพราะมึงนั้นแหละไอ้เหี้ย!"

ผั๊วะ!

"โอ้ย! มึงตบปากกูทำไม!"

"ก็เพราะว่ามึงปากไม่ดีไงกูเลยจัดการตบปากให้กูอายุเยอะกว่าควรที่จะเคารพกู มึงอย่ามาทำตัวเหมือนเด็กเหี้ยแถวนี้นะ ไอ้เด็กเหี้ยนี้"

"ปล่อยกูไอ้ห่านี้!"

"เรียกกูว่าพี่สิงห์"

"ไม่ ไอ้เหี้ยสิงห์ปล่อยกู โอ้ย อย่าบีบตรงนั้นนะเจ็บ!"

"เจ็บหรอ ก็กูตั้งใจให้มึงเจ็บไง ไปทำตัวเปรตที่อื่นอย่างมาทำตัวเปรตแถวนี้"

"ปล่อยกู"

"สอนไม่รู้จักจำไอ้หมาโง่ มึงเรียกลูกน้องมึงมารับตัวมึงกลับบ้านไปเถอะกูกำลังจะออกจากบ้านแล้วกูจะไปทำงาน"

"เออมึงรีบออกไปซะกูไม่อยากจะให้คนของกูเห็นว่ามึงได้กับกู"

สิงห์เหนือหันมามองอีกฝ่ายในทันทีก่อนที่จะมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า ที่สภาพของอีกฝ่ายมีรอยจ้ำเต็มตัวแถมยังมีรอยฟกช้ำตามตัวไปหมดสภาพก็ดูอ่อนแรงเหมือนกับไม่ได้รับไม่ได้นอนซึ่งมันก็จริงอีกฝ่ายไม่ได้รับไม่ได้นอนเลยทั้งคืน ตอนเช้าก็ถูกกวนอีกหลายรอบ กว่าจะได้นอนก็สายแล้วตื่นอีกทีก็ช่วงบ่ายพอดี ดีที่ว่าที่นี่เป็นบ้านของเขาจึงไม่ได้มีปัญหาอะไรมากนัก

"แต่งตัวซะกูจะออกจากบ้านแล้ว กูจะบอกคนของกูให้ว่าปล่อยให้คนของมึงมาเอาตัวมึงกลับไป"

"เออ"สิงห์เหนือกระตุกยิ้มเพียงนิดเดียวิก่อนที่จะลุกขึ้นแต่งตัวอย่างรวดเร็ว สายตาของเขานิ่งมากจนทำให้ไทเกอร์รู้สึกเสียวสันหลังทันที ไทเกอร์ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ แต่ท่าทางนี้ดูน่ากลัวมากเหมือนกับอีกฝ่ายจ้องอยากจะฆ่าคนอยู่ตลอดเวลา เขาแต่งตัวเสร็จก็เดินออกจากห้องของตัวเองไปปล่อยให้ไทเกอร์อยู่ในห้องของสิงห์เหนือคนเดียว

ไทเกอร์รอเวลาที่สิงห์เหนือจะเดินออกไปจากบ้านหลังนี้ เขาค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ โดยร่างกายที่เจ็บระบมและแสบร้อนไปหมดทำให้เขาไม่สามารถที่จะขยับตัวขึ้นได้เร็วขนาดนั้น ความแค้นที่จุกอยู่ในอกมันทำให้เขารู้สึกเกลียดขี้หน้าของสิงห์เหนือมากขึ้นไปอีกหลายเท่า และตั้งใจว่าเขาจะต้องหาโอกาสมาแก้แค้นอีกฝ่ายให้ได้ สักวันเขาจะต้องได้แก้แค้นอย่างแน่นอน

"แม็ค มารับกูที่บ้านไอ้สิงห์เหนือด้วย"

ไทเกอร์โทรหาลูกน้องโคตรสนิทของตนเองเพื่อที่จะให้อีกฝ่ายมารับเขากลับบ้าน ด้วยสภาพร่างกายแบบนี้เขาลุกขึ้นเองไม่ไหวอย่างแน่นอน จะให้คนของสิงห์เหนือไปส่งมันก็ไม่ได้จึงจำใจต้องสั่งลูกน้องให้มารับตัวเอง 

"ครับเจ้านาย ผมจะรีบไปครับ"

แม็ครับคำของเจ้านายเขาไม่ได้ถามอะไรเจ้านายของตัวเองเลยสักคำ เพราะนี่มันเป็นเรื่องของเจ้านายเขาไม่ควรที่จะถามอะไรให้มากความ เขาใช้เวลาไม่นาน ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ แม็คก็ปรากฏตัวที่หน้าบ้านของสิงห์เหนือในทันที

"คนของคนไทเกอร์ใช่ไหมครับ คุณสิงห์บอกให้เขาไปรับตัวของคนไทเกอร์กลับบ้านได้แล้วครับ"

"ขอบใจ เดินนำไปสิเจ้านายฉันอยู่ที่ห้องไหน"

"ครับ"

แม็คเดินตามคนของสิงห์เหนือขึ้นไปชั้นด้านบนซึ่งเป็นห้องส่วนตัวของสิงห์เหนือ เมื่อเปิดประตูเข้าไปเขามองสำรวจรอบๆห้องก็พบว่าห้องนี้ผ่านมรสุมเยอะพอสมควร โดยที่ไม่ต้องถามอะไรผู้เป็นเจ้านายของตนเองว่าเกิดอะไรขึ้น แม็ครีบเข้ามาพยุงผู้เป็นนายให้ลุกขึ้นแต่งตัวและรีบพาออกไปจากที่นั่นในทันที เขาแบกเจ้านายของตัวเองขึ้นหลังก่อนที่จะพาไปเบาะนั่งด้านหลังที่เตรียมบ่อเสริมนุ่มนิ่มมาลองเอาไว้เรียบร้อยแล้ว 

ยิ่งไทเกอร์เห็นเบาะรองนั่งแสนนุ่มนิ่มแบบนั้น ก็ยิ่งโกรธขึ้นมาทันทีด่าแม็คไปหลายคำ แต่แม็คกลับไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำให้เจ้านายของตัวเองด่าเพื่อปลดปล่อยอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองออกมาเขาจึงนั่งเงียบให้เจ้านายของเขาด่าอยู่อย่างนั้นเกือบชั่วโมง แม้ว่าจะมาถึงบ้านแล้วก็ตามแต่ไทเกอร์ก็ยังคงด่าแม็คอยํ่อย่างนั้น พอเหนื่อยก็ร้องอยากกินน้ำเขาจึงได้ไปเตรียมน้ำมาให้เจ้านายกินให้ชุ่มคอสักหน่อย

"อยากกินน้ำโค้กว่ะ"

"กินน้ำเน็นก็เกินพอแล้วครับ กินยาแก้อักเสบก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจะไปตามหมอมาดูอาการของเจ้านายก่อนนะครับ"

"เรื่องนี้อย่าบอกน้องน้อยกูนะ"

"ครับ วันนี้คุณเปอร์เซียไม่อยู่ไปเรียนครับกว่าจะกลับก็คงจะเย็นเลยเดี๋ยวผมขอไปตามหมอให้ก่อนนะครับ"

"อืม ขอบใจมาก"