บทที่ 5 ป่วย

แม็คเดินออกไปโทรหาชลธีผู้เป็นหมอประจำตัวของไทเกอร์และยังเป็นเพื่อนของเจ้านายของตนอีกด้วย เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้ชลธีที่กำลังตรวจคนไข้อยู่หันไปมองหน้าจอมือถือของตน เมื่อเห็นว่าเป็นแม็คโทรมาชลธีจึงกดรับสายในทันทีถ้าไม่มีเรื่องอะไรเร่งด่วนแม็คเองก็จะไม่ค่อยโทรมา ตอนนี้ก็คงจะเกี่ยวกับไทเกอร์เป็นแน่ถึงได้โทรมาแบบนี้

"มีเรื่องอะไรหรอถึงได้โทรมาครับคุณแม็ค"

"พอดีว่าเกิดเรื่องกับคุณไทเกอร์นิดหน่อยครับ หมอช่วยมาตรวจอาการแล้วเอากระเป๋าหมอมาด้วยนะครับ"

"เกิดอะไรขึ้นมีเรื่องอะไรหรือเปล่าเขาบาดเจ็บหรอ อันตรายมากไหม"

"พอดีเกิดเรื่องนิดหน่อยครับหมอมาดูก็น่าจะรู้เองครับผมไม่อยากจะพูดถึงถ้าเจ้านายไม่อนุญาต"

"อีกครึ่งชั่วโมงผมจะไปถึงนะครับเดี๋ยวผมตรวจคนไข้อีก 2 คนก็เสร็จแล้ว"

"ครับเดี๋ยวผมจะบอกเจ้านายให้"

แม็คที่กำลังจะเดินขึ้นไปชั้นบนเพื่อไปดูแลเจ้านายของตนเอง แต่กลับพบว่าเปอร์เซียกลับมาจากเรียนพอดี เมื่อเห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนของแม็ค ก็ทำให้เปอร์เซียหันไปมองแล้วถามถึงพี่ชายของตนเองที่ไม่ได้กลับบ้านมาทั้งคืน

"พี่แม็คพี่ชายผมอยู่ไหน"

"อยู่ข้างบนครับ"

"พี่ชายของผมกลับมาแล้วหรอ พี่ชายของผมกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่กี่โมงครับ"

"คุณไทเกอร์เพิ่งกลับมาเมื่อครู่นี้เองครับ พอดีคุณไทเกอร์ขึ้นไปพักอยู่ข้างบนแล้วครับ"

แม้ว่าเขาจะพูดแบบนั้นแต่น้องชายของเจ้านายเขา เปอร์เซียเองก็ไม่ได้เชื่อในสิ่งที่เขาพูดหมดทุกอย่างขนาดนั้น เปอร์เซียกันแว่นตาที่ตัวเองสวมขึ้นเล็กน้อยก่อนที่จะก้าวเท้าเดินขึ้นไปชั้นบนทันที สภาพในตอนนี้ของเจ้านายเขาคงจะดูไม่เจอถ้าคุณเปอร์เซียมาเห็นจะต้องแย่แน่ๆ แม็คที่พยายามจะห้ามกลับถูกสายตาดุ ๆ นั่นจ้องเอาทำให้เขาถึงกับขนลุกทันที

ใครบอกว่าคุณเปอร์เซียเป็นแมวน้อยที่แสนจะเชื่องช้า และน่ารักทะนุถนอมมีเพียงเจ้านายของเขาเท่านั้นแหละที่มองว่าคุณเปอร์เซียเป็นคนที่น่ารักและตัวเล็กตัวน้อย ทั้งๆ ที่คุณเปอร์เซียเองก็ไม่ได้ตัวเล็กตัวน้อยอย่างที่เจ้านายของเขาคิดไปเองอาจจะเป็นเพราะว่าเจ้านายของเขาเลี้ยงดูคุณเปอร์เซียมาตั้งแต่เด็กพอโตขึ้นก็ยังคิดว่าน้องชายยังเป็นเด็กที่ตัวเล็กๆ วิ่งไล่ตามเขาเหมือนเมื่อก่อนเขาละปวดหัวกับเจ้านายของเขาจริงๆ

เปอร์เซียเดินขึ้นมาก็เห็นว่าพี่ชายกำลังนอนคว่ำอยู่บนเตียงปกติพี่ชายไม่ค่อยนอนท่านี้สักเท่าไหร่เพราะอีกฝ่ายบอกว่ามันหายใจไม่ออก ถ้าหยังมาก็จะนอนหงายและพี่ชายก็เป็นคนไม่นอนดิ้นด้วย แถมอีกฝ่ายยังนอนถอดเสื้อลอยสีแดงเต็มหลังไปหมดทั้งรอยฟันรอยจูบ ทำให้เปอร์เซียยิ่งเข้าไปหาพี่ชายเพื่อเข้าไปดูใกล้ๆ

"มึงทายาให้กูหน่อยสิไอ้แม็ค"

"เอ่อ..เจ้านายครับ"

"ทำไมโทรหาชลธีแล้วใช่ไหม"

"พี่จะโทรหาพี่ชลธีไปทำไมครับ"

เมื่อได้ยินเสียงพูดเป็นน้องชายดังอยู่ด้านหลังทำให้เขารีบพลิกตัว แต่ก็ต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บ เขาพลิกตัวเร็วเกินไปจึงทำให้รู้สึกเจ็บที่ส่วนล่างของเขาความเจ็บแล่นขึ้นมาถึงสมองเขาทันทีทำเอาเขาร้องเสียงหลง

"โอ๊ย! เจ็บ!"

"พี่ไปโดนอะไรมารอยเต็มหลังไปหมดเลยนี่ไปเอากับใครมาถึงได้ดุเดือดขนาดนี้รอยฟันเต็มหลังไปหมดเลยแถมยังมีรอยฟกช้ำดำเขียวไปอีกที่ไปมีเรื่องชกต่อยหรอหรือว่าพี่โดนข่มขืน"

"ไม่ใช่แบบนั้น พี่ไม่ได้เป็นอะไรไอ้หน่อยฟกช้ำเนี่ยพี่เมาแล้วพี่ล้มพี่ไปเอากับคนอื่นมาจริงๆ แต่คนนั้นโดนพี่เอานะอีกอย่างพี่เมามากแล้วพี่ไปชนของไม่รู้สึกตัวเลย"

"พี่พูดจริงหรอ"

"พี่เคยโกหกเปอร์เซียหรอคะคนดีของพี่ น้องน้อยอย่าโกรธไปเลยนะคะที่พี่ไม่กลับมานอนที่บ้านเมื่อคืนนี้พี่ขอโทษนะ น้องน้อยของพี่ไม่โกรธนะครับ"

"ถึงว่าครั้งนี้เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายนะครับที่พี่จะทำแบบนี้ ถือว่าครั้งนี้พี่ยังโชคดีไปที่ไม่ได้ถูกคนลากไปฆ่าทิ้ง ต่อไปทำอะไรพี่บอกผมก่อนนะครับงั้นพี่ก็พักผ่อนนะให้หมอมาตรวจดูอาการหน่อยว่ามีตรงไหนหักหรือเปล่า"

"โอเคขอบคุณนะครับที่เป็นห่วงพี่ น้องน้อยเหนื่อยมากแล้วไปพักเถอะเดี๋ยวพี่จะให้แม่บ้านไปเตรียมอาหารมาให้"

"ไม่ต้องเลยครับเดี๋ยวผมจะจัดการเอง พี่กินยาหรือยังหรือว่ารอพี่หมอมาตรวจก่อน"

"รอชลธีมาตรวจก่อนค่อยกินทีเดียวกลัวจะกินยาซ้ำซ้อนเดี๋ยวไอ้ชลธีมันก็ได้ด่าพี่อีก"

"สมควรดื้อดีนัก ผมไปพักก่อนนะครับพี่เองก็พักผ่อนนะ"

"ครับเด็กดี"

เปอร์เซียเดินออกไปแล้วปล่อยให้ไทเกอร์ตอนอยู่บนเตียงคนเดียว โดยมีลูกน้องคนสนิทคอยดูแลอยู่ข้างๆ แม็ครีบเอาผ้าที่เตรียมมาชุบกับน้ำอุ่นเช็ดตัวให้กับเจ้านายของตน กว่าจะเสร็จก็ใช้เวลาเกือบ 10 นาที ไทเกอร์รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ เหมือนจะเป็นไข้ยังไงไม่รู้ แต่ก็ไม่กล้ากินยาส่งเดชเพราะก่อนหน้านี้ก็เคยกินยาไปแล้วและลืมบอกเพื่อนไป 

พอเพื่อนจัดยาให้เขาก็กินยาจนได้เข้าโรงพยาบาล เพราะฤทธิ์ยามันตีกันต้องไปล้างท้อง จนโดนเปอร์เซียโกรธอีก เปอร์เซียเดินลงมาด้านล่างก็เห็นว่าพ่อของเขากลับมาแล้วเขาจึงอยากบอกเรื่องนี้เรื่องที่พี่ชายป่วยให้กับพ่อได้รับรู้

"คุณพ่อสวัสดีครับกลับมาแล้วหรอครับ"

"ใช่แล้ว กลับมานานแล้วหรอ"

"ผมกลับมาเมื่อกี้นี้เองครับพอดีว่าพี่เสือป่วยไม่สบายอยู่ด้านบนพ่อจะขึ้นไปดูพี่เขาหน่อยไหมครับ"

"ฉันไม่ใช่หมอจะไปดูมันทำไม ลูกก็เหนื่อยมากแล้วไปพักเถอะพ่อเองก็จะไปพักเหมือนกัน"

"ครับพ่อ"

แม้เขาจะบอกว่าพี่ชายป่วย แต่พ่อของเปอร์เซียกลับไม่ได้สนใจว่าพี่ชายของเขาจะเป็นอย่างไร แม้ว่าพ่อของเปอร์เซียจะเอ็นดูเปอร์เซียมากแค่ไหน แต่ก็เย็นชากับพี่ชายของเขามากเหมือนกัน จนบางครั้งเขาเองก็รู้สึกสงสารพี่ชายของตนเองที่ต้องถูกพ่อเมินหน้าแบบนี้แล้วก็เป็นแบบนี้ตั้งแต่เขาจำความได้ ไม่ว่าเขาจะทำผิดอะไรพ่อก็ไม่เคยลงโทษเขาเลย แต่พี่ชายที่อยู่เฉยๆ กลับโดนพ่อลงโทษทุกครั้งที่มีโอกาส แต่พี่ชายของเขาก็ไม่เคยจะโกรธพ่อของเขาเลยแม้แต่น้อย ทำให้เปอร์เซียเองก็ไม่เข้าใจ

เปอร์เซียได้ยินมาจากแม่บ้านอาวุโสว่าตั้งแต่แม่ของพวกเขาจากไปพ่อก็ไม่เคยทำดีกับพี่ชายของเขาเลย และยิ่งเห็นพี่ชายเป็นสิ่งที่ขวางหูขวางตามากขึ้นหลายเท่า ด้วยเหตุนี้เปอร์เซียจึงได้เป็นห่วงพี่ชายมากกว่าคนอื่นๆ ในบ้าน 

ในเย็นวันนั้นไทเกอร์ไม่ได้มากินข้าวกับคนอื่นๆ เขาอาการไม่ดีเท่าไหร่นัก แต่พ่อก็ไม่ได้ว่าอะไรหรือจะขึ้นไปถามถึงอาการป่วยของไทเกอร์เลยแม้แต่น้อย เมื่อหมอชลธีมาถึงบ้านชลธีก็ขึ้นไปหาไทเกอร์ในทันที ชลธีเข้าไปหาเพื่อนก่อนที่จะตรวจอาการเขาได้

แต่ขมวดคิ้วเพราะอาการนี้ทำให้เขารู้สึกเป็นกังวลใจมากขึ้น เขาตัดสินใจถามคำถามที่ไม่ควรทำออกไป แต่กลับกลายเป็นเพียงแค่ความเงียบที่ไม่มีคำตอบใดๆ หลุดออกมาจากปากของไทเกอร์เลยสักคำเดียว

"คุณหมอครับอาการของเจ้านายเป็นยังไงบ้างครับ"

"คุณออกไปก่อนเถอะเดี๋ยวผมมีเรื่องจะคุยกับเพื่อนผมก่อน"

"ครับ"

เมื่อลูกน้องออกไปแล้วสีหน้าท่าทางที่ดูสุภาพเรียบร้อยของชลธีก็เปลี่ยนไปในทันทีสายตาของเขากลับดุยิ่งกว่าตอนที่เขาแอบเห็นหมอกับพยาบาลซื้อไก่ทอดเข้ามาในโรงพยาบาลเสียอีก

"แค่มึงบอกว่ามึงไปโดนอะไรมามึงจะตายห่าหรอไอ้ควาย ตัวใหญ่อย่างกับควายมึงให้เขาเอามึงได้ยังไงเนี่ยไอ้สัสกูไม่อยากจะด่ามึงด้วยคำหยาบคายหรอกนะ"

"กูไม่กล้าบอกนี่กูเป็นรุกมา 27 ปี ใครจะไปคิดว่าเมื่อคืนกูจะโดนเอาขนาดนั้น"

"เพราะเมื่อคืนนี้เนื่องจากมี sex ที่รุนแรงจึงทำให้ช่องทางข้างในฉีกขาดจึงจำเป็นที่จะต้องรักษาแผลภายในโดยการใช้ยาสอดในการรักษา จะต้องสอดยาเข้าไปจริง ๆ นะเว้ยไม่ใช่เรื่องล้อเล่น"

"เออเข้าใจแล้ว"

ไทเกอร์ได้แต่หน้าแดงด้วยความโกรธจัด แต่ก็ต้องพยักหน้ารับยาที่เพื่อนมอบให้

"จะสอดเองหรือจะให้กูสอดให้"

"กูทำเองก็ได้ไม่ต้องถึงมือมึงหรอก"

"รอยแผลที่โดนกัดกูฉีดยาให้กันบาดทะยักนะมึง เกิดมึงติดเชื้อบ้า"

"เออขอบใจมาก มึงฉีดเถอะถ้าเกิดกูกลายเป็นหมาบ้าน้ำลายฟูมปากปีนขึ้นบนหลังคาหอนตอนกลางคืนแล้วกลายร่างเป็นหมาป่าจะแย่เอา"

"เพ้อเจ้อไอ้ควาย มึงดูหนังเยอะเกินไปหรือเปล่าวะกูไม่คิดว่ามาเฟียอย่างมึงจะเป็นคนปัญญาอ่อนได้ขนาดนี้ เพลาๆ หนังแฟนตาซี ไซไฟพวกนี้สักทีเถอะ ถ้าไม่มีอะไรกูก็กลับแล้วนะ ถ้ามีเรื่องด่วนโทรหากูโดยตรงเลย"

"ขอบใจ"

"อยากขอบใจแต่ปากโอนเงินมาให้กูด้วย"

"เออน่าเดี๋ยวกูโอนให้"

เมื่อตรวจอาการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ชลธีก็ออกไปในทันทีไม่ปล่อยให้ไทเกอร์ได้ถามอะไรต่อเลยแม้แต่คำเดียว เมื่อชลธีลงมาก็พบว่าเปอร์เซียยืนรออยู่แล้ว และเขารู้ว่าเปอร์เซียต้องการที่จะถามอะไร 

"พี่หมอครับพี่ชายของผมเป็นอะไรหรือเปล่าครับ"

"ก็ไม่มีอะไรมากหรอกมันแค่ลื่นล้มก้นไปกระแทกกับพื้นเจ็บก้นกบนิดหน่อยรอยช้ำก็คงเป็นรอยจากของที่มันล้มทับนั่นแหละ อาจจะดูน่ากลัวแต่พี่ฉีดยาแล้วก็ทำแผลให้เรียบร้อยแล้ว ไม่เป็นอะไรมากหรอกกระดูกก็ไม่หักสักท่อนโคตรจะแข็งแรง"

"ขอบคุณนะครับพี่งั้นพี่กลับบ้านเถอะครับเดี๋ยวผมไปส่งที่รถนะครับพี่"

"ไม่เป็นไรครับเปอร์เซียกลับเข้าบ้านเถอะเดี๋ยวพี่จะกลับเองข้างนอกก็มีบริการตั้ง 20 คน ไม่มีใครดักบนรถหมอจน ๆ แบบพี่หรอกพี่กลับก่อนนะครับ"

"เดินทางปลอดภัยนะครับพี่ชลธี"

เมื่อเพื่อนเดินออกไปแล้วเขาก็นึกหงุดหงิดเรื่องของสิงห์เหนือที่ทำกับตัวของเขาเมื่อคืนนี้ เขาทั้งโกรธและโมโหหนักมาก มันจึงทำให้ไทเกอร์ถึงกับทำลายข้าวของอย่างโกรธจัด แต่เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูและเสียงน้องชายตนเองก็สงบสติอารมณ์ ได้แต่นอนนิ่งแสร้งทำเป็นว่านอนหลับเสียอย่างนั้น

เปอร์เซียเปิดประตูเข้ามา เห็นว่าพี่ชายนอนหลับอยู่และเห็นว่าบนพื้นก็มีข้าวของมากมายแต่กระจายอยู่และบ่งบอกว่าพี่ชายคงจะโกรธมากที่ตัวเองบาดเจ็บแบบนี้กลับมา เปอร์เซียจึงเข้าไปนอนทับพี่ชายอย่างออดอ้อนเปอร์เซียรู้ว่าไทเกอร์แกล้งหลับเพราะชลธีพึ่งกลับไปไม่ถึง 2 นาทีเลยด้วยซ้ำ พี่ชายของเขาจะหลับได้ยังไงกันแผ่นนี้ไม่เนียนเลย แถมบนพื้นยังมีข้าวของแตกกระจายเต็มไปหมด ใครจะกล้าเข้ามาทำลายข้าวของในห้องของเจ้านายตัวเองล่ะ ถ้าไม่ใช่ว่าเจ้าตัวเป็นคนทำ

ร่างกายของไทเกอร์ร้อนขึ้นมาเนื่องจากด้วยอาการป่วยจากพิษไข้ และความเจ็บปวดจากส่วนล่างทำให้เขาเป็นไข้ขึ้นมาน้องชายยังมาทำตรงที่เขาเจ็บอีกด้วย เห็นตัวเล็ก ๆ แบบนั้นทำไมหนักขนาดนั้นก็ไม่รู้ เปอร์เซียนอนดิ้นไปดิ้นมาบนตัวของพี่ชายก่อนที่ไทเกอร์ จนผลิกตัวนอนหงายโดยกอดน้องชายเอาไว้ด้านบน

"พี่เสือครับเป็นยังไงบ้างครับ ทำไมพี่ตัวร้อนขนาดนี้ล่ะครับ"

"พี่แค่ไม่สบาย เป็นไข้นิดหน่อยเองเปอร์เซียลงจากตัวพี่ก่อนนะครับ พี่กลัวว่าไข้ของพี่จะไปจีบน้องไง"

"พี่ยังไม่ได้กินข้าวเลยผมให้แม่ครัวเอาข้าวขึ้นมาให้นะครับ พี่ต้องกินข้าวแล้วกินยาต่อหน้าผมนะครับเข้าใจไหม"

"ขอบคุณนะน้องชายของพี่แสนดีที่หนึ่งเลย"

"เดี๋ยวผมไปบอกป้าเขาให้เอาข้าวต้มหมูมาให้พี่นะครับ ผมกลัวว่าพี่จะกินข้่วปกติที่เรากินไม่ได้ ผมเลยให้แม่ครัวทำข้าวต้มหมูให้จะได้ซดน้ำคล่องคอสักหน่อย"

"ขอบคุณนะเด็กดี"

คุยกับพี่ชายสัก 2-3 คำเปอร์เซียก็ไปเรียกแม่ครัวให้เอาข้าวขึ้นมาให้ไทเกอร์ จึงจำเป็นที่จะต้องกินข้าวต่อหน้าน้องชายแม้ว่าจะกินเข้าไปก็รู้สึกบาดคอจนแทบอยากจะอ้วกออกมา แต่ก็ต้องฝืนกินจนหมดแถมยังต้องกินยาต่อหน้าน้องชายอีกเขารู้สึกว่าตอนนี้เขาไม่ใช่พี่ชายแต่เป็นลูกชายของเปอร์เซียมากกว่า เมื่อเห็นว่าพี่ชายกินข้าวกินยาเรียบร้อยแล้วเขาก็ปล่อยให้พี่ชายได้นอนพักสักหน่อย ไทเกอร์มองยาสำหรับสอดอยู่นิ่งๆ ก่อนที่เขาจะค่อยๆสอดยานั่นเข้าไป ความเจ็บเสียดนั่นทำให้เขาหวนนึกถึงเมื่อคืนนี้ ก่อนที่เขาจะทุบเข้าไปที่หมอนด้วยความโกรธ

"รอให้กูหายเจ็บซะก่อนเถอะ มึงเจอกูแน่ไอ้สิงห์เหนือ!"

เขากัดฟันด้วยความโกรธ ก่อนที่เขาจะพยายามข่มตาให้ตนเองหลับ ตลอดทั้งคืนเขาก็มีอาการป่วยและรู้สึกแทบจะตายแต่ก็ได้รับการดูแลอย่างดีจากลูกน้องคนสนิทของเขา แม็คไม่ได้นอนตลอดทั้งคืนแต่เขาก็พร้อมที่จะช่วยดูแลเจ้านายของตนเองตลอด 24 ชั่วโมง กว่าที่ไข้ของไทเกอร์จะลดลงก็ปาเข้าไปตีสี่กว่าแล้ว เมื่อเจ้านายสงบลงเขาก็เผลองีบหลับไปเมื่อตื่นขึ้นมาก็เห็นว่าคุณท่านศิระเดินออกจากห้องของเจ้านายเขาไปแล้ว