บทที่ 5 เจ้าบ่าวใบสั่ง EP5

เมธาวินกวาดสายตามองตัวอักษรบนหน้าจอเพียงปราดเดียว ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาอย่างเปิดเผย เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของเขาก้องกังวานไปทั่วห้อง มันไม่ใช่การหัวเราะที่รื่นหู แต่มันคือการเยาะเย้ยอย่างร้ายกาจ

“คุณหัวเราะอะไร” จีรณัชแหวขึ้นมาทันที

“ผมกำลังขำในความไร้เดียงสาของโปรดิวเซอร์มือทองอย่างคุณไงครับ” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินช้าๆ อ้อมโต๊ะกระจกเข้ามาหาเธอราวกับเสือดำที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม

จีรณัชพยายามจะลุกขึ้นหนี ทว่ามือหนากลับคว้าพนักพิงโซฟาทั้งสองข้างเอาไว้ กักขังร่างอรชรให้อยู่ภายใต้พันธนาการของแขนแกร่ง ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นมินต์และวิสกี้จางๆ รินรดผิวแก้มของเธอจนสั่นสะท้านไปทั้งร่าง

“คุณคิดว่าแฟนเก่าคุณมันโง่ขนาดนั้นเลยหรือครับ คุณจีรณัช” เมธาวินกระซิบชิดริมฝีปาก นัยน์ตาสีนิลจับจ้องลึกลงไปในดวงตาที่กำลังสั่นไหวของหญิงสาว “ผู้ชายที่กล้าหักหลังผู้หญิงเก่งๆ อย่างคุณเพื่อไปคว้าเอาเลขาฯ หน้าห้อง มันไม่ใช่คนโง่ แต่มันเป็นคนเห็นแก่ตัวที่รู้จักจุดอ่อนของคุณดีต่างหาก”

“นายหมายความว่ายังไง” เธอถามเสียงสั่น พยายามเบี่ยงหน้าหลบสายตาทรงเสน่ห์คู่นั้น แต่เขากลับใช้มือข้างหนึ่งเชยคางเธอให้หันกลับมาสบตากัน

“มันรู้ว่าคุณบ้างาน มันรู้ว่าคุณเป็นคนแข็งกระด้าง และมันรู้ว่าคุณไม่มีทางหาผู้ชายคนไหนมาแทนที่มันได้ภายในสามวัน” นิ้วหัวแม่มือที่หยาบกร้านลูบไล้ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดของเธออย่างแผ่วเบา ทว่ากลับจุดไฟปรารถนาให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างประหลาด “ถ้าคุณควงผมไปในงานกาล่าด้วยท่าทีแข็งทื่อเหมือนท่อนไม้ มองตากันก็ไม่มีประกายความรัก สัมผัสกันก็เหมือนคนกลัวเชื้อโรค คุณคิดว่ามันจะดูไม่ออกหรือไงว่าคุณไป ‘เช่า’ ผมมาตบตามัน”

จีรณัชหน้าชาวาบ คำพูดของเขาแทงทะลุเกราะกำบังที่เธอสร้างขึ้นมาอย่างแม่นยำ พีรวัตรรู้ดีว่าเธอเกลียดการสกินชิปต่อหน้าผู้คน และถ้าเธอจ้างบาร์โฮสต์มาแสดงละครฉากใหญ่ มันย่อมดูออกอย่างง่ายดาย

“แล้วนายจะให้ฉันทำยังไง” เธอเถียงกลับด้วยทิฐิ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก “ฉันเป็นนายจ้างนาย นายก็แค่ทำตามที่ฉันสั่ง”

“ถ้าอยากชนะ คุณก็ต้องกล้าที่จะโยนความกลัวทิ้งไป” เมธาวินตอบเสียงพร่า “การแสดงที่สมจริงที่สุด คือการไม่แสดงเลยต่างหาก คุณต้องทำให้คนทั้งงานเชื่อว่าเรา ‘ลึกซึ้ง’ กันจริงๆ และความลึกซึ้ง มันสร้างไม่ได้จากการอ่านสคริปต์โง่ๆ บนหน้าจอคอมพิวเตอร์”

“นายจะล้ำเส้นเกินไปแล้วนะเมธาวิน...”

“คุณเป็นคนเดินเข้ามาในอาณาเขตของผมเองนะ คุณจีรณัช”

สิ้นคำรามต่ำในลำคอ ริมฝีปากหยักลึกก็ฉกวูบลงมาประกบปิดกลีบปากสีสดของโปรดิวเซอร์สาวอย่างรวดเร็วและดุดัน หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะเมื่อถูกจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว

สัมผัสของเขาไม่ได้นุ่มนวลอ่อนหวาน แต่มันเต็มไปด้วยความเรียกร้อง เอาแต่ใจ และทรงอำนาจจนน่าหวั่นเกรง ฟันคมขบเม้มริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ เชิงหยอกเย้า ก่อนจะบังคับให้เธอเผยอปากรับเรียวลิ้นร้อนที่สอดแทรกเข้ามาตักตวงความหอมหวานภายในโพรงปากอย่างตะกละตะกลาม

“อื้อ...” เสียงประท้วงอู้อี้ดังขึ้นในลำคอ จีรณัชยกมือขึ้นทุบแผงอกกว้างเพื่อผลักไส ทว่าชายหนุ่มกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอด้วยมือเพียงข้างเดียว กดมันลงกับพนักโซฟาเหนือศีรษะอย่างง่ายดาย

รสจูบที่แผดเผาผสมผสานกับรสชาติเฝื่อนขมของวิสกี้ที่เธอดื่มเข้าไปก่อนหน้านี้ หลอมรวมกันจนเกิดเป็นความมึนเมาที่รุนแรงกว่าแอลกอฮอล์ใดๆ ในโลก เมธาวินดูดดึงความรู้สึกนึกคิดของเธอไปจนหมดสิ้น เขาสอนให้เธอรู้ว่าจูบที่แท้จริง จูบที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาและแรงดึงดูดทางเพศนั้นเป็นอย่างไร

พีรวัตรไม่เคยจูบเธอแบบนี้ อดีตคนรักมักจะจูบเธอแบบขอไปที หรือไม่ก็ทำไปตามหน้าที่ แต่ผู้ชายตรงหน้า เขากำลังกลืนกินเธอราวกับว่าเธอคืออาหารเลิศรสที่เขาหิวโหยมานานแสนนาน

เมื่อการต่อต้านไร้ผล ประกอบกับความเจ็บปวดจากการถูกทรยศที่ผลักดันให้เธออยากจะทำลายทุกอย่าง กำแพงความหยิ่งยโสของนางพญาก็พังทลายลง จีรณัชหยุดดิ้นรน หญิงสาวเปลี่ยนจากการทุบตีเป็นการสอดนิ้วเรียวเข้าไปในกลุ่มผมสีเข้มของชายหนุ่ม รั้งใบหน้าของเขาให้แนบชิดยิ่งขึ้น พร้อมกับจูบตอบโต้ด้วยความเร่าร้อนและดิบเถื่อนไม่แพ้กัน

ราวกับมีเชื้อเพลิงสาดรดลงบนกองไฟที่กำลังลุกโชน เมธาวินครางต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจเมื่อราชินีน้ำแข็งยอมศิโรราบต่อไฟปรารถนาที่เขาจุดขึ้น ชายหนุ่มผละริมฝีปากออกเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อช้อนร่างอรชรขึ้นอุ้มแนบอก

จีรณัชตวัดเรียวขาเกี่ยวรัดรอบเอวสอบตามสัญชาตญาณ แขนเรียวโอบกอดลำคอแกร่งแน่นขณะที่เขาสาวเท้ายาวๆ มุ่งหน้าไปยังห้องนอนใหญ่ที่อยู่ลึกเข้าไปด้านใน

ร่างบางถูกวางลงบนเตียงคิงไซส์หนานุ่มอย่างทะนุถนอมผิดกับความป่าเถื่อนเมื่อครู่ โฮสต์หนุ่มตามลงมาทาบทับ แขนแกร่งยันที่นอนไว้เพื่อไม่ให้น้ำหนักตัวกดทับเธอมากเกินไป นัยน์ตาสีนิลที่เคยเย็นชาบัดนี้วาววับไปด้วยเปลวไฟแห่งความปรารถนาที่ยากจะดับมอด

“คุณแน่ใจนะว่าอยากจะเดินหน้าต่อ...ว่าที่ภรรยา” เขาเอ่ยถามเสียงพร่า นิ้วชี้เรียวยาวเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนออกอย่างเบามือ “ถ้าผ่านคืนนี้ไป...สัญญาห้ามแตะต้องตัวที่คุณพิมพ์ไว้ มันจะกลายเป็นแค่เศษขยะทันที”