บทที่ 4 EP. 02｜เจ้าพ่อนักซิ่ง (1/2)
“ตอบเท่าที่กูถามแค่นั้นก็พอ ขับรถเข้าซอยนั้นดิ๊ ไว ๆ พวกมันจะตามมาทันแล้ว ขับก็ช้า! อยากกลายเป็นศพเน่า ๆ ในรถหรือไง” ฉันรีบขับเข้าซอยข้างหน้าทันทีก่อนที่พวกนั้นจะตามมาทัน เพราะก่อนหน้านี้ฉันเหยียบคันเร่งมิดชนิดที่ว่าไม่รับรู้อะไรแล้วด้วยความกลัวตาย
เลยทำให้พวกเราสองคนคลาดกับพวกนั้น ฉันขับเข้ามาหลบในซอยอะไรก็ไม่รู้ และไม่ลืมที่จะดับเครื่องยนต์ด้วย ดีนะตรงที่ฉันเข้ามาจอดแอบมันมืดพอดี ไม่นานรถของพวกมันก็ขับผ่านซอยนี้ไปแบบไม่ได้สังเกตอะไร
“เกือบไปแล้ว” ฉันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก โดยลืมไปเลยว่าไม่ได้อยู่ภายในรถเพียงคนเดียว พอนึกขึ้นได้ว่ามีอีกคนที่น่าจะเป็นต้นตอของปัญหาอยู่ด้วยฉันก็รีบปรับสีหน้าตัวเองให้กลับมาเป็นปกติทันที ส่วนเขาก็แค่มองฉันนิ่ง ๆ แต่มุมปากของเขากลับยกขึ้นเล็กน้อยแทน
“จะรอให้พวกมันมาเจอก่อนหรือไง? รีบ ๆ ขับไปส่งกูได้แล้ว” มันใช่ความผิดฉันหรือไงกัน ฉันว่ามันเป็นความผิดเขาเต็ม ๆ เลยนะ ยังมีหน้ามาว่าคนอื่นอีก พวกนั้นฉันมั่นใจว่าจะต้องมาตามฆ่าเขาแน่ ๆ ฉันเลยซวยไปด้วยเลยเนี่ย
เอาเหอะยัยบุญรีบไปส่งเขาให้เสร็จ แล้วเรียกค่าเสียหายให้เยอะ ๆ เลยดีกว่า ฉันว่ารถของฉันจะต้องมีรอยกระสุนเยอะแยะแน่ ฉันไม่ยอมเด็ดขาด
ฉันจึงรีบสตาร์ทรถขับออกไปจากพื้นที่ตรงนี้ทันทีโดยไม่ได้เถียงอะไรเขาไป ไม่งั้นถ้าพวกนั้นกลับมาอีกรอบอย่างที่เขาพูด นอกจากจะไม่ได้ค่าเสียหายแล้วฉันยังกลายไปเป็นศพไร้ญาตินอนอืดเน่าอยู่ในรถอย่างแน่นอน
สนามแข่งรถ T.CarSpeed
ใช้เวลาไม่นานฉันก็ขับมาถึงที่หมายปลายทาง ตอนนี้ฉันกำลังวนรถเพื่อจะเข้าไปยังในตัวสนามแข่ง พอมาถึงตรงจุดป้อมยาม ฉันก็ทำเพียงแค่เปิดกระจกให้พี่ยามได้เห็นคนข้าง ๆ ชัด ๆ ว่าคือใคร พอพี่ยามเห็นเท่านั้นแหละก็รีบลนลานกดเปิดประตูกรงเหล็กทันที สงสัยเขาจะใหญ่ไม่เบาแฮะ
“จะให้จอดตรงไหนคะ?” เพราะเห็นเขาเอาแต่นั่งเงียบไม่พูดอะไร แถมยังทำหน้าที่ฉันก็มองไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอะไรอยู่
อีกอย่างฉันก็ขับมาส่งถึงที่หมายแล้ว แต่เขากลับไม่พูดให้จอดตรงไหนสักคำ และฉันก็อยากจะรีบ ๆ ส่ง รีบ ๆ เคลียร์กันให้จบสักที จะได้ไปหาเงินต่อ
“ตรงนั้น” เขาชี้ไปยังโกดังใหญ่ที่คาดว่าน่าจะไว้ใช้เก็บรถนะ แต่เหมือนกับว่ามันต่อเชื่อมเข้าไปภายในบ้านหลังเล็ก ๆ ด้วย ฉันรีบเหยียบคันเร่งไม่ทำตัวลีลาที่จะไปส่งเขาให้จบ ๆ กันไปเสียที พอรถจอดเขาก็ลงรถไปเลยโดยที่ยังไม่จ่ายค่าอะไรทั้งสิ้น
“เดี๋ยวค่ะ คุณยังไม่จ่ายค่าเสียหายกับค่าโดยสารเลยนะคะ” ฉันรีบเปิดประตูลงจากรถก่อนจะวิ่งอ้อมเพื่อไปดักหน้าเขาไว้ไม่ให้เดินเข้าบ้านไป
“ลืม โทษที อืม...ดูจากความเสียหายแล้วน่าจะประมาณนี้ ทิ้งรถไว้ที่นี่แล้วกันอีกสามสี่วันค่อยมาเอา และนี่ค่าโดยสารไม่ต้องทอน ถือว่าเป็นค่าเสียขวัญด้วยแล้วกัน” พอฉันทวงถามเรื่องค่าเสียหายกับค่ารถเขาก็หันหลังกลับไปมองผลงานที่ได้กระทำไว้กับรถที่ฉันใช้ทำมาหากินซึ่งมันเละเทะเหมือนที่ฉันคิดไว้ไม่มีผิด ก่อนจะยื่นแบงค์สีเทาหลายใบออกมาให้ฉัน
แถมยังบอกให้ฉันทิ้งรถไว้อีกด้วย เรื่องหลังฉันเข้าใจนะเพราะดูเหมือนเขาจะทำงานในนี้ ก็ในนี้มีอู่ซ่อมรถเช่นกัน เท่าที่ฉันขับผ่านแล้วเห็นเมื่อกี้ แต่ว่าสามถึงสี่วันเลยเหรอ แล้วฉันจะเอารถที่ไหนไปหาเงินกันละเนี่ย
