บทที่ 7 EP. 03｜เจ้าพ่อนักซิ่ง (2/2)
แต่พอจะไปหาดูหน้าเจ้าของสนามก็กลับไม่มีอีก ฉันเลยเลิกสนใจไป เอาเป็นว่าตอนนี้ฉันต้องปีนเข้าไปก่อน ที่ฉันเลือกมาปีนตรงนี้เพราะว่าฉันได้ลองมอง ๆ ดูละมันไม่มีกล้องวงจรเลย เอาวะยัยบุญ!
ตุบ!
ฉันปัดมือไปมาหลังจากที่ทำการปีนป่ายเข้ามาในเขตของสนามแข่งแล้ว ไม่รีรอฉันรีบเดินไปตามเงามืดเพื่อไปยังจุดที่ต้องการทันที ระหว่างทางก็ภาวนาในใจไปด้วยขอให้งานนี้สำเร็จ ถามว่ากลัวไหม บอกเลยว่าฉันกลัวมาก
เกิดมายังไม่เคยทำอะไรแบบนี้ แถมยังรู้สึกผิดกับเจ้าของสนามอีกที่จะทำให้เขาลงแข่งไม่ได้ T^T แต่ทำไงได้ฉันไม่มีทางเลือกจริง ๆ ไว้ฉันค่อยไปขอโทษเขาทีหลังแล้วกันนะ -.-
“โกดังนี้สินะ” เมื่อมาถึงยังโกดังที่ดูดีและคล้ายกับในรูปที่ทางเสี่ยส่งมาว่าเจ้าของเขาเก็บรถโปรดไว้ตรงนี้ ฉันก็จัดการมองหาทางที่จะเข้าไปทันที แล้วก็ไปสะดุดกับประตูทางเข้าด้านหลัง แต่พอลองไปเปิดแล้วมันกลับล็อกอยู่นี่สิ ทำไงดีละเนี่ย!
“มีทางอื่นอีกไหมนะ” ฉันพลางพูดบ่นกับตัวเองก่อนจะสอดส่องสายตามองหาทางเข้าใหม่
เพราะตัวฉันเองสะเดาะกุญแจไม่เป็น ลำบากชะมัดเลย รู้งี้น่าจะหาวิธีนี้ก่อนมาด้วยก็ดี เพราะมัวแต่ไปเพ่งเล็งแต่แผนที่โซนนี่แหละเลยลืมเรื่องอื่น ๆ เลย แถมฉันก็ยังไม่ได้คิดด้วยว่าจะทำยังไงให้รถเขาใช้ไม่ได้
“เอ๊ะ!” ฉันที่ยืนมองหาทางเข้าไปเรื่อยจนไปสะดุดกับช่องเล็ก ๆ ที่ฉันคาดว่าน่าจะมุดเข้าไปได้ ไม่ลีลาฉันรีบเดินไปตรงจุดนั้นพร้อมกับก้มตัวเพื่อจะมุดเข้าไป
ตอนนี้ฉันมุดเข้ามาได้ครึ่งตัวละ อีกนิดเดียวววว
“เห้ยยย” ฉันร้องเสียงหลงเมื่อมีคนมาดึงขาฉันที่อยู่ด้านนอก จนทำให้ตัวฉันที่ลอดผ่านเข้ามาต้องลอดกลับออกไปข้างนอกดังเดิม ฉันโดนจับได้แล้วเหรอเนี่ย พ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกด้วย T^T
“มึงเป็นใคร!!!” เมื่อถูกดึงออกมาได้ไม่นานอีกฝ่ายก็ปรี่เข้ามากระชากคอเสื้อฉันขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตะคอกถามฉันอย่างโมโห
เนื่องจากฉันใส่ชุดดำทั้งตัวแล้วยังใส่ไอ้โม่งปิดหน้าไว้อีก เลยทำให้เขาไม่เห็นว่าฉันเป็นใคร แต่ฉันนี่สิเห็นชัดเลยว่าเป็นคนนั้น ไอ้คนหน้าญี่ปุ่นนั่นไงล่ะ
ซวยแล้ว ไหนไอ้เสี่ยบอกว่าไม่มีใครอยู่นอกจากยามไง แล้วนี่มันอะไรกันเนี่ยยยย ไม่ได้การละฉันต้องหนี!
“โอ๊ยยย!!!” ฉันก้มลงกัดไปที่ข้อมือของเขาที่ใช้กระชากคอเสื้อฉันอยู่ พอเขาปล่อยมืออกฉันก็ไม่ลังเลที่จะวิ่งหนีออกไปจากตรงนี้ทันที
“จับมันไว้สิวะ ยืนดูทำห่าไรกัน!” กรี๊ด ทำไมคนมันเยอะแบบนี้ ไหนว่าตอนแรกไม่มีใครอยู่เลยไง ทำไมถึงมีคนอยู่เต็มไปหมด ก่อนเข้ามาฉันก็เช็กแล้วนะไม่เห็นมีใครสักคน ไหงตอนนี้ยืนอยู่กันเป็นกลุ่ม ๆ เลยล่ะ ไม่ได้การละ
ฉันรีบใส่เกียร์หมาวิ่งทันที เมื่อเห็นว่ามีเหล่าผู้ชายแถวนั้นกำลังพากันวิ่งมาดักทางฉันไว้
“ไอ้ห่าไวฉิบหาย มึงไปดักไว้อีกทางสิวะไอ้โง่” เสียงผู้ชายที่วิ่งตามหลังฉันตะโกนด่าเพื่อนอีกคนเสียงดัง
แต่ฉันขอเลิกสนใจก่อน อีกแค่นิดเดียว ข้างหน้าฉันคือทางออกแล้วแถมมีป่าด้วย ฉันจะวิ่งเข้าป่าก่อนเลย
“ไอ้ไวน์!!! จับดิ๊มันวิ่งไปทางมึงแล้ว” เพราะมัวแต่โฟกัสที่ป่าอย่างเดียวจนไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่าตัวเองกำลังวิ่งไปชนใครก็ไม่รู้ มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่นายญี่ปุ่นคนนั้นตะโกนมานั่นแหละ
