บทที่ 1 EP. 00｜เจ้าพ่อเพชฌฆาต
สถานที่ ร้านมินิมาร์ทแวร์ซาย
เวลา 00.35 น.
“ทั้งหมดหนึ่งร้อยยี่สิบห้าบาทค่ะ”
“…”
“รับมาหนึ่งร้อยยี่สิบห้าบาทพอดีนะคะ”
“…”
“ขอบคุณที่มาใช้บริการนะคะ โอกาสหน้าเชิญใหม่ค่า”
แกร๊ก ~
“เฮ้อ...ง่วงนอนจัง”
มัวแต่ยุ่งวุ่นกับลูกค้าจนลืมแนะนำตัวเลย สวัสดีทุกคนนะคะเราชื่อว่า เทียน น้า อย่างที่ทุกคนได้ยินกันเมื่อกี้ เรากำลังทำงานอยู่ในร้านมินิมาร์ทแวร์ซาย เป็นร้านขนาดกลางไม่เล็กไม่ใหญ่ ขายของจำพวกทั่วไปเลย เช่น น้ำ ขนม ข้าว และของใช้อื่น ๆ
ร้านตั้งอยู่ในปั๊มวินเซลล์ใจกลางเมืองใหญ่ รอบข้างปั๊มมีตึกสูงสวยหรูวินเทจเรียงรายกันเป็นทางยาว แต่ไม่ได้มีแค่ร้านที่เราทำร้านเดียวหรอกนะ รอบข้างยังมีร้านซื้อของฝาก ร้านกาแฟ ร้านอาหาร เต็มไปหมดเลย แต่ช่วงเวลาตอนนี้มันก็ดึกมากแล้ว เลยมีแต่ร้านที่เราทำงานเปิดอยู่
“เหนื่อยจัง ~”
เนื่องจากวันนี้เราต้องอยู่เวรเฝ้าร้านคนเดียวในกะดึก แถมยังมีร้านเราเปิดอยู่ร้านเดียวเลยทำให้ลูกค้าเข้าร้านไม่หยุดหย่อน ดีหน่อยที่ตอนนี้คนเริ่มซาลง ทำให้ฉันมีเวลาพักนิดหนึ่ง
“หืม? เขาถ่ายหนังกันเหรอเนี่ย”
ระหว่างที่กำลังจะหันไปจัดของบนเชลล์ หางตาก็ไปสะดุดกับเหล่าชายใส่สูทชุดดำ ดูเหมือนกำลังวิ่งตามผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังวิ่งมาทางร้านของฉัน แต่คงไม่หรอกน่าจะวิ่งตามมาร์คจุดมากกว่า เวลาถ่ายหนังเขาจะมีการกำหนดจุดวิ่งจุดเดินโดยใช้สัญลักษณ์เป็นจุดสี ๆ เท่าที่ฉันเคยเห็นนะ
มันเป็นเรื่องปกติของพนักงานที่นี่มาก เนื่องจากปั๊มวินเซลล์ตั้งอยู่ใจกลางเมือง ล้อมรอบด้วยสภาพตึกที่สวยแนววินเทจ จึงทำให้มีทีมถ่ายหนังมาถ่ายแถวนี้กันเยอะ ฉันละความสนใจแล้วหันมาทำงานต่อให้เสร็จ
ปัง ปัง !
เพล้ง!
“กรี๊ดดดด!!”
เสียงปืนดังขึ้นสองรอบพร้อมกับกระจกร้านที่ฉันทำงานอยู่แตกกระจาย ฉันกรีดร้องตกใจพร้อมกับทรุดตัวนั่งลงปิดหูข้างเซลล์ที่กำลังจัดของอยู่ทันที ไม่นานเสียงปืนก็เงียบลงจนได้ยินเสียงฝีเท้าที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ฉันแทน
“มึงมานี่!”
