บทที่ 2 EP. 01｜เจ้าพ่อเพชฌฆาต
“คะ...คุณจะทำอะไรคะ”
ตัวฉันถูกฉุดกระชากด้วยน้ำมือของชายน่ากลัว ชายคนนี้มีรูปร่างสูงใหญ่ใบหน้าเข้ม เต็มไปด้วยรอยแผล รอยช้ำ และคราบเลือดเต็มไปหมด เขามาถ่ายหนังกันไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมเขาถึงเอาปืนมาจ่อหน้าฉันแบบนี้ด้วย แต่คิดดูแล้วเวลามีหนังมาถ่ายมักจะมีรถและอุปกรณ์เต็มไปหมด แต่เท่าที่ฉันเห็นก่อนหน้านี้กลับโล่งมากไม่มีรถหรืออุปกรณ์อะไรเลย หรือว่าไม่ใช่ถ่ายหนังแต่เป็นเรื่องจริงล่ะ ตายแน่เทียนเอ๊ย ซวยอะไรขนาดนี้
“ลุกขึ้น! ถ้ามึงไม่อยากตาย”
“ฮือ ๆ”
ฉันลุกขึ้นตามที่เขาสั่งด้วยอาการสั่นเทาจากความกลัว น้ำตาฉันไหลพรากคล้ายกับสายน้ำตก
“หุบปาก!”
“ฮึก อึก อึก”
ฉันพยายามเก็บเสียงร้องไห้ให้เบาลงที่สุดเมื่อชายน่ากลัวเริ่มเข้ามาล็อกตัวฉันจากทางด้านหลัง แถมยังจ่อปืนมาที่ขมับของฉันแทน พอฉันลุกขึ้นยืนก็ทำให้เห็นว่าไม่ได้มีเพียงแค่ชายน่ากลัวคนนี้ แต่หน้าประตูร้านยังมีผู้มาใหม่อีกด้วย พวกเดียวกันงั้นเหรอ T^T
“เอาไงดีครับนาย”
ชายใส่สูทชุดดำหันไปถามผู้ชายอีกคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ผู้ชายคนนี้หน้าตาออกแนวหวานมาก อย่างกับพวกดารานักร้องเกาหลี แต่ออร่าความน่ากลัวที่แผ่รัศมีออกมามันขัดกับใบหน้าหวานนั้นมาก นัยน์ตาดำคมเข้มจ้องมองมาที่ฉันด้วยสายตาเรียบเฉย ไม่มีท่าทีตกใจหรือแสดงอารมณ์อะไรเลย
“พวกมึงลองเข้ามาสิ กูยิงอีนี่หัวกระจุยแน่!”
ชายที่กำลังจับตัวฉันอยู่พูดขึ้น โอ๊ยแล้วฉันไปเกี่ยวอะไรด้วยเนี่ย หัวกระจุยเลยเหรอกลัวไปหมดแล้วน้า แง้ T^T
“ฮือ ฮือ”
ต่อมความกลัวของฉันทำงานมากขึ้นเมื่อได้ยินประโยคน่ากลัวของชายที่จับฉัน เม็ดเหงื่อผุดไหลลงตามกรอบใบหน้า มือเล็กสั่นเทาไปมาด้วยความกลัว เกิดมายังไม่เคยโดนปืนจ่อแบบนี้เลย
เวลาต่อมาชายหน้าหวานที่ยืนเงียบในตอนแรก เขากลับขยับขาเรียวยาวก้าวเดินมาทางฉันพร้อมกับมือที่กำลังถือปืนอยู่
“กูบอกว่าอย่าเข้-“
ปัง!
ยังไม่ทันที่ชายน่ากลัวจะพูดจบเสียงปืนก็ดังขึ้น ฉันยืนนิ่งหลับตาปี๋ทันทีเมื่อเห็นว่าชายหน้าหวานเล็งปืนมาทางฉัน ไหนจะปืนที่ชายน่ากลัวกำลังกดลงข้างขมับนั้นอีก เราไม่ได้รู้จักกันมาก่อน เพราะงั้นไม่แปลกที่เขาจะไม่ลังเลที่จะเดินเข้ามา
แต่เวลาผ่านไปไม่กี่วินาทีหลังจากเสียงปืนดัง ฉันที่เตรียมใจโดนยิงก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บตรงส่วนไหนของร่างกาย แต่จากที่ฉันรู้สึกหนักที่ไหล่ในตอนแรกเพราะโดนล็อกตัวไว้ ตอนนี้กลับรู้สึกเบาลงคล้ายกับโดนปล่อยตัวออกให้เป็นอิสระ
“จัดการให้เรียบร้อย”
เสียงทุ้มใหญ่เอ่ยขึ้นใกล้ ๆ ฉันค่อย ๆ ลืมตาก็พบว่าเป็นชายหน้าหวานนั่นเอง เขากำลังยืนหันหลังสั่งชายใส่สูทชุดดำอีกคนที่ฉันเห็นในตอนแรก ฉันละความสนใจจากเขาเพราะรู้สึกเหมือนรองเท้าผ้าใบของฉันมันเปียก แต่พอหันก้มลงไปดูฉันก็กรีดร้องทันที
“กรี๊ดดดดดด!”
ตุบ!
ฉันสะดุ้งตกใจก้าวเท้าถอยหลังอัตโนมัติจนไปชนกับหน้าอกแกร่งของคนด้านหลัง ฉันกลับไม่รู้ตัวเพราะมัวแต่ตกใจกับภาพตรงหน้า มือสั่นเทาของฉันยกขึ้นมาปิดปากตัวเองด้วยความกลัว ชายน่ากลัวที่จับฉันไว้ในตอนแรกกลับกลายเป็นว่าตอนนี้เขานอนตาค้างบนหน้าผากมีรอยกระสุนเจาะอยู่ เลือดที่ไหลออกมาเยอะจนรองเท้าผ้าใบจากสีขาวกลายเป็นสีแดง ฉันตกอยู่ในภวังค์ความกลัวได้ไม่นานเสียงทุ้มใหญ่ก็ดังขึ้นเรียกสติของฉัน
“จะพิงอีกนานไหม?”
ฉันสะดุ้งตัวขยับออกห่างจากเขาทันที ส่วนเขาไม่ได้สนใจอะไรฉันเพราะชายใส่สูทชุดดำพากันเดินมาหาเขาซะก่อน ตามด้วยคนอื่น ๆ ที่กำลังทยอยเข้ามาแบกร่างไร้วิญญาณของชายน่ากลัวออกไป
ตอนนี้ทั้งร้านที่ฉันทำงานอยู่เปรอะเลอะไปด้วยคราบเลือดและเศษกระจก ส่วนชายหน้าหวานคนนั้นเขาออกไปตั้งแต่ตอนไหนแล้วไม่รู้ เพราะฉันมัวแต่หวาดกลัวภาพตรงหน้าโดยลืมสนใจรอบข้างไปเลย
“ขออภัยที่ต้องทำให้มาเห็นภาพน่าหวาดกลัวด้วยนะครับ”
ชายใส่สูทชุดดำที่ฉันเห็นในตอนแรกเขาเดินมาพูดกับฉันด้วยสีหน้านิ่ง
“เอ่อ...คะ..คือ...”
ฉันอ้ำอึ้งด้วยความกลัวพูดอะไรไม่ออก จนชายชุดดำนั้นเป็นคนเอ่ยออกมาเองหมด
“ค่าเสียหายทั้งหมดทางเราจะรับผิดชอบเองครับ รบกวนคุณโทรแจ้งกับเจ้าของร้านให้ผมหน่อย ส่วนเรื่องที่คุณเห็นในวันนี้ผมหวังว่าคุณจะไม่พูดอะไรออกไปนะครับ”
“ขะ...เข้าใจแล้วค่ะ งะ..งั้นขอตัวไปโทรแจ้ง..”
ฉันตอบรับชายชุดดำแบบตะกุกตะกัก ก่อนจะทำท่าทางขอตัวไปโทรศัพท์หาเจ้าของร้าน ชายชุดดำเพียงพยักหน้าเป็นการให้คำตอบแทน
ใช้เวลาเพียงไม่นานชายชุดดำก็เคลียร์กับเจ้าของร้านจบ เพราะฉันต้องส่งมือถือของตัวเองไปให้เขาพูดคุยกัน
ชายชุดดำส่งมือถือกลับมา เนื่องจากเจ้าของร้านต้องการคุยกับฉันต่อ ระหว่างที่ฉันกำลังพูดคุยกับเจ้าของร้านอยู่สายตาฉันก็พลางมองเหล่าชายชุดดำที่ทยอยพากันเดินออกจากร้านไปกันจนหมด
ฉันมองตามพวกเขาจนสายตาไปหยุดอยู่ที่ชายหน้าหวาน เขาเองก็กำลังใช้นัยน์ตาคมดำสนิทนั้นจ้องมองฉันอยู่ ฉันรีบหันหลังหลบสายตาน่ากลัวของเขาทันที
คนอะไรหน้าหวานมาก ถ้าไม่ติดว่าฉันเห็นเขายิงคนตายต่อหน้าต่อตาขนาดนี้คงคิดว่าเขาเป็นคนประเภทอบอุ่นดูนิสัยดี สุภาพบุรุษแน่ ๆ ใครจะไปคิดภายใต้ใบหน้าหวานของเขาจะเต็มไปด้วยความโหดร้ายป่าเถื่อนขนาดนี้
ภาวนาอย่าเจอกันอีกเลย ครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว T^T
