บทที่ 3 EP. 02｜เจ้าพ่อเพชฌฆาต
บ่ายวันต่อมา...
“เฮ้ออออ ~”
ฉันหย่อนสะโพกลงบนที่นั่งเหล็กในสนามหญ้ากว้างแถวริมแม่น้ำ พร้อมกับถอนหายใจด้วยความเหนื่อย ตั้งแต่เช้าแล้วที่ฉันวิ่งวุ่นเดินหาสมัครงานใหม่
ก็เพราะเรื่องเมื่อคืนทำให้ร้านต้องปิดปรับปรุงยาวเลย ฉันเองก็โดนตำหนิจนถูกไล่ออก เพราะความที่ฉันกลัวจนสติสตังหายหมดปล่อยให้พวกเขาเข้ามาในร้านได้ ดีแค่ไหนที่ไม่มีลูกค้าอยู่ โดนตำหนิยาวเลย
พอมาหางานใหม่ก็ไม่มีคนรับ เพราะช่วงนี้งานการหายากมาก ซวยในซวยจริง ๆ เลย T^T
“เอ๊ะ! อะไรเนี่ย”
อยู่ดี ๆ ลมก็พัดแรงขึ้นจนพัดบางอย่างที่คล้ายกระดาษเอสี่ลอยมาปิดหน้า ฉันคลี่กระดาษอ่านเนื้อหาใจความข้างในด้วยความสนอกสนใจทันที โดยข้างในมีใจความว่า..
สนามยิงปืนแบงค็อกบิ๊กชูตติ่ง รับสมัครแม่บ้าน 1 อัตรา ครูฝึกสอนมีประสบการณ์ 3 อัตรา ช่างซ่อมบำรุง 2 อัตรา สนใจติดต่อ 089-xxx-xxxx ….
“ว้าว ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีอยู่แฮะ”
ฉันรีบยกมือถือรุ่นเก่าที่ใช้มานานนับหลายปีขึ้นมากดโทรออกตามเบอร์ที่ประกาศ ไม่นานปลายสายก็รับ ฉันพูดคุยได้ไม่นานอีกฝ่ายก็ตกลงขอนัดพูดคุยเย็นนี้ทันที
“หิวจังไปหาอะไรกินรอดีกว่า ~”
หลังจากดูนาฬิกาที่โชว์อยู่ในมือถือ บ่งบอกว่ายังพอมีเวลาอีกหลายชั่วโมงกว่าจะถึงเวลานัด ฉันก็ก้าวขาเดินออกจากสนามกว้างใหญ่นี่มุ่งตรงมองหาร้านข้าวข้างถนนแทน
สถานที่ โรงพยาบาลรัฐ
หลังจากที่ฉันหาอะไรทานจนอิ่มก็รีบเดินทางมาที่โรงพยาบาลที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเท่าไหร่ โดยมือทั้งสองเต็มไปด้วยถุงผลไม้
แกร๊ก ~
ฉันใช้มือเล็กหมุนลูกปิดให้เบาที่สุดเพราะกลัวคนข้างในจะตื่น
“เทียนมาแล้วเหรอลูก”
“อ่าว เทียนคิดว่าแม่นอนอยู่”
เมื่อปิดประตูห้องเสร็จฉันก็เดินไปหย่อนสะโพกลงบนเก้าอี้ข้างเตียงของแม่ ฉันมักจะมาเยี่ยมแม่ทุกวันอยู่แล้วแต่แค่วันนี้มาไวกว่าปกติ แม่ของฉันยังไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นหรอก ท่านป่วยเป็นมะเร็งนอนที่โรงพยาบาลนี้มานานแล้ว
แต่ดีที่เจ้าของโรงพยาบาลท่านใจดีมากให้ฉันผ่อนจ่ายค่ารักษาแบบไม่โหด ทุกวันนี้ที่ฉันทำงานก็เพื่อแม่ ฉันอยากให้ท่านหาย เพราะแม่คือครอบครัวคนเดียวที่ฉันมีอยู่
“วันนี้เลิกงานไวเหรอลูก มาหาแม่ไวจัง”
“พอดีได้พักเที่ยงนานจ้ะแม่ เลยมาเยี่ยมแม่ซะเลย เทียนซื้อผลไม้มาเต็มเลย เดี๋ยวเทียนไปปอกให้กินนะแม่”
ฉันชูถุงผลไม้ที่ซื้อมาก่อนจะหมุนตัวมองหามีด ฉันใช้เวลาพูดคุยกับแม่ได้สักพักนาฬิกาก็เบนเข็มบ่งบอกว่าใกล้ถึงเวลานัดแล้ว ฉันจึงบอกลาแม่ก่อนจะรีบต่อรถไปสนามยิงปืนโดยไว...
ตกเย็น...
ฉันยืนสูดลมหายใจเข้าออกด้วยความตื่นเต้น ภายในใจก็ภาวนาขอให้ได้งานสักที รายจ่ายเองก็ใกล้จะมาถึงแล้ว ถ้ามัวแต่ยังไม่ได้งานอยู่แบบนี้ฉันแย่แน่
หลังจากทำการขอพรเสร็จฉันก็กดมือถือโทรออกหาปลายสายเพื่อแจ้งว่ามาถึงแล้ว พอนัดแนะกันเสร็จก็มีพี่พนักงานออกมารับแล้วพาฉันเดินไปยังห้องสมัครงาน
ระหว่างทางเดินก็ผ่านจุดต่าง ๆ สนามยิงปืนแห่งนี้กว้างใหญ่มาก แถมบรรยากาศก็ดี ทำเลหาง่ายติดถนนใหญ่ การตกแต่งสวยหรูออกแนวเท่ เข้ากับสนามยิงปืนสุด ๆ ไหนจะผู้คนที่เข้ามาใช้บริการเยอะมาก แสดงว่าที่นี่ต้องเป็นที่นิยมแน่ แต่ก็สะดุ้งตัวตกใจกับเสียงปืนที่กำลังดังอยู่บ้าง เพราะฉันมันเป็นพวกขี้ตกใจ นิดหน่อยก็ตกใจง่าย เอาวะไม่ไหวก็ต้องไหว สู้ ๆ เทียน
ใช้เวลาไม่นานที่เดินมา ในที่สุดก็มาถึงหน้าห้องสมัครงาน พี่เขาบอกให้ฉันนั่งรอหน้าห้องไปก่อนแล้วรอเรียกตามคิวเอา คนก็มาสมัครกันเยอะเหมือนกันแฮะ ฉันจะรอดไหมเนี่ย
ฉันนั่งรอนานร่วมชั่วโมงก็มาถึงคิวของฉันสักที ฉันลุกขึ้นยืนเมื่อได้ยินเสียงเรียกคิวตัวเอง ก่อนจะเคาะประตูเพื่อขออนุญาตคนด้านในห้อง
เมื่อฉันเปิดประตูเข้ามาก็พบกับผู้หญิงที่ดูยังวัยรุ่น ไม่ได้ดูแก่อะไรเลยส่งยิ้มมาให้ฉัน พร้อมกับเอ่ยพูด
“คุณเทียนใช่ไหมคะ ^_^”
เสียงของเธอเล็กน่ารักมาก พอยิ้มแล้วดูสวยมากเลย
“สวัสดีค่ะ ใช่ค่ะ”
ฉันยกมือไหว้ก่อนจะยิ้มให้ตัวเองดูดีที่สุด
“อุ๊ย! ไม่ต้องไหว้ส้มหรอกค่ะ คุณเทียนอายุมากกว่าส้มอีก”
ฉันเพียงส่งยิ้มให้เท่านั้น เรามันแก่แล้วสินะ T^T
“พี่เทียนมาสมัครในตำแหน่งแม่บ้านนะคะ”
ฉันพยักหน้าตอบรับยิ้ม ๆ หลังจากนั้นก็ใช้เวลานานอยู่กับการพูดคุยเรื่องของงาน
และแล้วความฝันก็เป็นจริง ฉันได้งาน! เย้ ><’ แถมเงินเดือนกับสวัสดิการก็ดีโคตร น้องส้มให้ฉันมาเริ่มงานในวันพรุ่งนี้แทน เห็นว่าเจ้าของสนามจะมาตรวจความเรียบร้อยพอดี จะได้ถือโอกาสแนะนำพนักงานใหม่ด้วย
