บทที่ 24 มันเป็นของข้า

เพี๊ยะ!

เพี๊ยะ!

เเส้หางกระเบนวาดผ่านอากาศครั้งเเล้วครั้งเล่า กระทบกับผิวเนื้อสีเข้มจนเเตกเป็นทางลากยาว พลันเลือดสีสดก็ค่อยๆไหลทะลักออกมา ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ

เพี๊ยะ!

หากเเต่คนถูกฟาดกลับไม่ส่งเสียงร้องออกมาเลยสักเเอะ นอกจากเชิดหน้ากัดฟันจนกรามขึ้นสันนูน อีกทั้งสีหน้ายังบ่งบอกถึงความทรม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ