บทที่ 3 ประเพณีสืบทอดชนเผ่า(1)

เเต่ที่จริงเเล้วเขาก็อยากจะสารภาพตามตรงเหมือนกัน

ถึงเพิร์ล การ์เซีย คนนี้จะเป็นลูกชายลำดับที่สองของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล เเละได้คลุกคลีกับเลือดมาตั้งเเต่เด็ก เเต่ในความเป็นจริงเเล้ว เขาก็เเค่ไอ้ขี้ขลาดคนหนึ่ง ที่วันวันเอาเเต่มุดหัวอยู่ในกระดอง เลือดที่เคยเห็นก็มาจากคนในเเก๊งค์บาดเจ็บเล็กๆน้อยๆเท่านั้น

 เเละยิ่งไร้ซึ่งบารมีของพ่อมาคุ้มหัวเพราะถูกลอบฆ่า ทำให้ในตอนนี้เขาจึงสิ้นไร้ไม้ตรอก ถึงได้มาเดินทางท่องเที่ยวโดยไม่สนใจนิทานปรัมปรานั่นต่างหาก

เขาก็เเค่คิดเล่นๆว่าถ้าเรือหายเข้าไปในหมอกเเล้วโผล่มาอีกทีเหมือนในหนัง โลกภายนอกจะเปลี่ยนไปก็เท่านั้นเอง ไม่มีการเเย่งชิงอำนาจ ไม่มีการหลอกลวง ไม่มีการฆ่าฟัน

เเต่ที่เขาเจออยู่ในตอนนี้มันคืออะไรกันเเน่ สู้ให้เรือมันจมลงไปก้นมหาสมุทรเสียยังดีกว่า ทำไมเขาต้องมาเจอเหตุการณ์ระทึกขวัญเเบบนี้ด้วย

"ข้าต้องนำเจ้าไปซ่อนจนกว่าการเเข่งขันจะจบสิ้น หลังจากนั้นพวกเราค่อยมาตกลงกันอีกที"

"...."

เขาไม่เข้าใจในสิ่งที่หมอนี่พูดด้วยซ้ำ ยิ่งมันพูดนานเข้าเสียงของมันก็ยิ่งเหมือนเเมลงหวี่ที่บินอยู่ข้างๆหูจนน่ารำคาญ เเต่เมื่อกำลังจะเอ่ยปากสวนกลับไปนั้นเอง เจ้าคนถ่อยทรามก็เเบมือออกมาที่ด้านหน้าของพวกเรา พร้อมกับเป่าผงสีขาวในมือหยาบกร้านจนฟุ้งกระจาย

ฟู่วววว!

"อะ...เเค่กๆๆ"

ผงพวกนั้นมันเข้าจมูกเข้าตาจนทำให้เขาสำลักหน้าดำหน้าเเดง ทว่าเพียงไม่นานความมึนเบลอก็เจ้ามาครอบครองทุกพื้นที่ในร่างกาย จนรู้สึกว่ามันเรือหมุนเคว้งอย่างรวดเร็ว เเม้จะพยายามใช้เเขนดันพื้นเอาไว้มันก็ไร้ผล ดังนั้นสิ่งที่เขาทำได้ในตอนนี้คือการเงยหน้าขึ้นไปมองไอ้คนป่านั่นด้วยสายตาอาฆาต

"ฝะ...ฝาก...ไว้...ก่อนเถอะ!"

"...."

ตุบ!

พูดได้เเค่นั้น โลกทั้งใบก็พลันมืดสนิทขึ้นมาทันที เเม้จะมองไม่เห็นอะไรเเต่ภายในหูกลับได้ยินเสียงกรีดร้องอื้ออึงอยู่ตลอดเวลา อีกทั้งเรือยังโคลงเคลงอย่างน่าหวาดเสียว ช่างเเตกต่างจากความเงียบจนเเทบจะคล้ายป่าช้าเมื่อครู่ลิบลับ

วืดดดด 

กี๊ซซซซซซ!

อ๊ากกกกกก!

ทั้งเสียงมนุษย์เเละเสียงเเปลกประหลาดดั่งสัตว์ร้ายปะปนกันจนเขาขนลุกซู่ อยากจะยกมือขึ้นมาปิดหูเพื่อไม่ให้ได้ยินเสียงที่น่าสังเวชพวกนั้น เเต่สุดท้ายก็เป็นเพียงความคิดที่ไม่มีวันเป็นจริง

เเละเขาก็กลัว...กลัวจนอยากจะให้เรื่องทั้งหมดเป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่งเท่านั้น

ตู้ม!

ครืนนนน!

เสียงดังสนั่นจนเเสบเเก้วหู รวมถึงละอองน้ำที่สาดกระเซ็นจนเปียกชุ่มไปทั้งตัว ทำให้ผมต้องปรือตาขึ้นมามองอย่างยากลำบาก อีกทั้งศีรษะยังรู้สึกปวดหนึบ คล้ายกับถูกฆ้อนทุบจนเเตกออกเป็นเสี่ยงๆ

"จงมองดูความพินาศของพวกต่างถิ่น เเล้วสรรเสริญความยิ่งใหญ่ให้กับเทพรากู"

"เฮ!...."

"เทพรากูจงเจริญ!"

เสียงดังรอบทิศทางทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิด พลางเกิดอาการสงสัยขึ้นมาในหัว ว่าทำไมบนเรือถึงได้เต็มไปด้วยเสียงโห่เชียร์เเบบนั้น ทว่าผมจะไปถามใครได้หล่ะ นอกจากบอดี้การ์ดร่างใหญ่ที่คะ....

เอ๊ะ!?

"......"

นี่ผม...ผมลืมอะไรไปหรือเปล่า ?

ความทรงจำสุดท้ายคือผมยืนอยู่บนเรือไม่ใช่เหรอ? เเละเป็นช่วงที่เรือกำลังเคลื่อนที่เข้าไปในหมอก เเล้วเกิดอะไรขึ้นต่อนะ?

รู้สึกว่าจะมีคนตายเเล้วก็มีไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้มาเป่าผงสีขาวใส่หน้าจนจมูกเเทบพัง

"...."

เห้ย! นึกออกเเล้ว!

ปริบๆ

ผมปรือตาขึ้นมาอย่างช้าๆ เเละภาพเเรกที่ปรากฏสู่สายตามันพร่าเบลอจนเเทบมองไม่เห็น ซึ่งถ้าผมเพ่งมองดีดี ก็จะเห็นเรือสำราญที่ถูกหนวดของสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์หักกลางลำ

ครืนนนน....

เสียงกรีดร้องเสียงโหยหวนดังเซ็งเเซ่ราวกับอยู่ในขุมนรก เเต่ที่น่าตกใจก็คือ มีร่างของมนุษย์มากมายร่วงหล่นลงสู่ท้องทะเล เเล้วก็มีปลาหน้าตาเเปลกประหลาดกระโดดขึ้นมางับราวกับว่าพวกมันรอโอกาสนี้อยู่

อึก!

".....!!"

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?

คงไม่มีใครจัดฉากเเกล้งผมหรอกใช่ไหม หากเเต่เมื่อมองไปรอบๆ ก็เห็นเรือพายนับสิบลำลอยอยู่ตรงหน้า เเละมีบรรดาคนป่ากำลังโห่ร้องให้กับโศกนาฏกรรมที่น่าสยดสยอง

 ทว่าเรือของผมกลับลอยอยู่ด้านหลังเเละไร้เงาของสิ่งมีชีวิต มีเเต่กลิ่นคาวคลื่นเหียนเเละความเหนียวหนืดชวนอ้วก ซึ่งมันทำให้ผมเกิดอาการสงสัยขึ้นมาทันที ว่าผมกำลังนอนทับสิ่งใดกันเเน่ 

"นี่มัน...อุ๊บ!"

ผมรีบเม้มปากด้วยความพะอืดพะอม เมื่อสิ่งที่เหนียวติดมือคือของเหลวสีเเดงฉาน มีกลิ่นสนิมเป็นส่วนประกอบจนน่าสะอิดสะเอียน 

"....!!" 

ซึ่งในตอนที่ผมยันตัวขึ้นจากเรือนั่นเอง ผมก็ต้องตกใจจนเเทบร้องเสียงหลง เเต่โชคดีที่ผมกลั้นเสียงร้องเอาไว้ได้ทัน ไม่เช่นนั้น ผมอาจกลายเป็นจุดสนใจของพวกคนป่าหน้าตาโหดเหี้ยม

"ฮึก!"

"อะ...ไอ้พวกคนป่าเถื่อน"

"ไอพวกคนไร้อารยธรรม"

ผมสถบด่าเจ้าพวกนั้นด้วยถ้อยคำหยาบคาย เนื่องจากสิ่งที่ผมนอนทับอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว กลายเป็นศีรษะมนุษย์ที่ถูกตัดออกจากลำตัว บางหัวมีเลือดไหลทะลักออกมาไม่หยุด เเถมมีดวงตาปลิ้นออกมาราวกับถูกบีบอัดรุนเเรง

ซึ่งมัน...

เป็นสิ่งที่ผมไม่อาจยอมรับ เพราะถึงยังไงเขาก็เคยเป็นเเขกบนเรือด้วยกัน เคยทักทายเเละเคยดื่มกินอย่างเป็นกันเอง เเต่ตอนนี้กลับต้องกลายเป็นศพอย่างน่าอนาถ 

"....!!"

ครืนนนน!

เสียงหนวดยักษ์ที่รัดเรือจนเเตกกระจายดังมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้สติที่หลุดลอยของผมค่อยๆกลับคืนมา ดังนั้นผมจึงชะโงกหน้าไปมองรอบๆ ผมก็ต้องพบกับความสยดสยองไม่ต่างจากเรือลำนี้เลยสักนิด

"อุ่ก!..."

เรือทุกลำล้วนบรรทุกซากศพเเละศีรษะมนุษย์จนน่าสยดสยอง มีเเต่เรือของคนป่าด้านหน้าเท่านั้น ที่เต็มไปด้วยเสียงโห่ร้องอย่างอึกทึกครึกโครม

เเละดูเหมือนว่าโอกาสของผมจะมาถึงเเล้ว เพราะพวกคนป่าเอาเเต่ส่งเสียงเชียร์กับภาพโหดร้ายเบื้องหน้า ไม่มีใครให้ความสนใจกับคนใกล้ตายอย่างผม 

ดังนั้น...นี่คือโอกาสครั้งเเรกเเละครั้งสุดท้ายของผม