บทที่ 30 โซ่ตรวน

กว่าสองร่างจะผละออกจากกันก็ยามที่เเสงจันทร์ลาลับ เเทนที่ด้วยเเสงอาทิตย์ยามเช้า เเละกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้เเย้มบาน

จิ๊บๆ

เสียงนกเเว่วหวานไม่ช่วยปลุกให้อูซานตื่นขึ้นจากห้วงนิทราเเสนสุข ทว่ามันกลับซุกหน้าเข้ากับอกเเกร่งของผู้เป็นสามี เเล้วขมวดคิ้วมุ่นราวกับฝันร้าย 

ต่างจากราซาร์ เเม้ว่าเมื่อค่ำคืนที่ผ่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ