บทที่ 7 งูยักษ์ของคนป่า

ใบหน้าของเพิร์ลซีดเผือดไปเป็นที่เรียบร้อย ในขณะที่หัวใจดวงเล็กๆเต้นระส่ำตลอดเวลา จังหวะก้าวเดินที่เปลี่ยนเป็นวิ่งจนฝุ่นตลบ มันทำให้เขารู้สึกเวียนหัวจนอยากอาเจียนขึ้นมานิดๆ

"ฮ่าๆๆๆ เมียข้า ข้าจะมีเมียเเล้ว!"

"วิ่ง...อุก!...ช้าๆ"

เพิร์ลใช้กำปั้นของตัวเองทุบเเผ่นหลังหนาเสียงดังสนั่น เเต่มันก็ไม่ได้ทำให...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ