บทที่ 10

มุมมองของโคลอี

ไม่รู้ได้อย่างไร สุดท้ายฉันก็มาอยู่ในรถคันหนึ่ง แม้สติจะพร่าเลือน แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ฉันจำได้ชัดเจน—แม่ผลักฉันไปหาไอ้ผู้ชายหน้าตาน่าขยะแขยงคนนั้น ลูกสาวแท้ๆ ของตัวเอง ถูกยกให้โดยไม่แม้แต่จะเหลียวแลอีกครั้ง

ฉันพยายามฝืนยืนให้มั่น แต่ขาไม่ยอมทำตาม—ฤทธิ์ยาจัดการมันไปแล้ว—สิ่งที่เกิ...