บทที่ 100

มุมมองของโคลอี

แสงยามเช้าซึมผ่านช่องว่างของม่านหนาทึบ ตัดห้องนอนออกเป็นแนวยาวสีเหลืองอุ่น ฝุ่นละอองลอยเอื่อยอยู่ในลำแสงนั้น

สิ่งแรกที่ฉันทำเมื่อเปิดตาขึ้น คือเอื้อมมือไปยังอีกฟากของเตียง

ปลายนิ้วสัมผัสได้เพียงผ้าปูที่นอนเย็นชืดซึ่งว่างเปล่ามานานแล้ว ความวูบโหวงถาโถมเข้ามา—ก็แน่อยู่แล้ว เขางานยุ่ง เข...