บทที่ 102

มุมมองของโคลอี้

ฉันอ้าปากขึ้นตามสัญชาตญาณ—คุณย่า อย่า—แต่ก็กลืนคำพูดนั้นกลับลงไป

สีหน้าของวิกเตอร์ไม่เปลี่ยนเลย เขาไม่แม้แต่จะหันมามองฉัน เขาสบตาคุณย่าอย่างสงบนิ่ง

“ครับ ผมยินดีช่วยเธอ”

“ทำไม”

คำนั้นตกลงมาหนักกว่าคำถามก่อนหน้าเสียอีก คุณย่าจ้องเขาเขม็ง ความคมยังคงอยู่ในดวงตาที่ขุ่นมัวของท่าน กด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ