บทที่ 103

ประตูลิฟต์เลื่อนเปิดออกพร้อมเสียงติ๊งแผ่วเบา พวกเราเดินตามพยาบาลไปขณะที่เธอเข็นคุณย่าของฉันตรงไปยังห้องผ่าตัด แสงไฟในทางเดินขาวเย็นจัด กลิ่นยาฆ่าเชื้อเหมือนแผ่นฟิล์มไร้ตัวตนที่ห่อคลุมความกังวลของทุกคนเอาไว้ คุณย่านอนอยู่บนเตียงเข็น ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ดวงตาปรือครึ่งหนึ่งแต่ยังมีความอ่อนโยนที่อ่อนล...