บทที่ 104

มุมมองของโคลอี้

ฉันมาถึงห้างตั้งแต่เนิ่น ๆ ก่อนบ่ายสองเสียอีก

โถงกลางอึกทึกในแบบที่พื้นที่ในร่มขนาดใหญ่มักเป็นกันในวันหยุดสุดสัปดาห์ เสียงผู้คนคุยกันทับซ้อน เสียงฝ่าเท้ากระทบพื้น และเสียงดนตรีแหลมบางที่เล็ดลอดออกมาจากหน้าร้านต่าง ๆ หลอมรวมเป็นเสียงอื้ออึงไร้รูปทรง ผู้คนเดินผ่านไปมารอบตัวฉันอย่างเช...