บทที่ 106

มุมมองของโคลอี้

ฉันตรวจดูเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกเต็มตัว พลางหมุนไหล่นิดหนึ่งเพื่อมองแผลที่กำลังหายตรงหัวไหล่ เมื่อครึ่งเดือนก่อนมันยังต้องเย็บอยู่เลย—ลึก สด และน่าเกลียด ตอนนี้เหลือเพียงรอยเส้นสีชมพูจาง ๆ เท่านั้น คุณสมบัติในการรักษาของน้ำลายมนุษย์หมาป่ายังคงทำให้สมองฉันค้างไปทุกครั้งที่นึกถึง

แ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ