บทที่ 113

มุมมองของโคลอี้

แต่ริมฝีปากของเขาแตะลงที่ข้างลำคอฉันไปแล้ว ฟันของเขาครูดผ่านผิวตรงนั้นแผ่วเบา ร่างทั้งร่างของฉันเกร็งแข็ง เล็บจิกลงบนไหล่ของเขา ศีรษะเอนพิงที่วางแขนโซฟา เสียงครางหนึ่งตีขึ้นมาที่ลำคอ—ฉันกัดริมฝีปากตัวเองแน่นจนซีดขาว เพียงเพื่อไม่ให้เสียงนั้นหลุดออกไป

“วิกเตอร์…” เสียงของฉันเบาราวลมหา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ