บทที่ 125

มุมมองของโคลอี้

“เขาช่างสังเกตดีนะที่เห็นโทรศัพท์ของฉัน” ฉันพูด พยายามชวนคุย “ถ้ากลับถึงบ้านแล้ว ฉันคงเพิ่งรู้ว่ามันหายไป” ฉันเหลือบมองเขาทางหางตา พยายามจับสีหน้าของเขา

สิ่งเดียวที่ได้กลับมาคือเสียงครางรับในลำคออย่างขอไปที

ฉันสังเกตเห็นกล้ามเนื้อที่กรามของเขากระตุก และไม่เข้าใจเลยว่าความเย็นชาฉับ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ