บทที่ 129

เสียงประตูหน้าปิดลงก้องสะท้อนทั่วคฤหาสน์ที่พลันเงียบงันว่างเปล่า

ฉันยืนนิ่งอยู่ในครัว มือยังกำจานไว้แน่น แสงยามเช้าหลั่งผ่านหน้าต่าง ตกกระทบถ้วยกาแฟสองใบที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ ใบหนึ่งของฉัน ใบหนึ่งของเขา ตั้งเคียงกันราวภาพนิ่งอบอุ่นแสนงี่เง่า

มีบางอย่างไม่ถูกต้อง

ฉันรู้สึกได้จากวิธีที่แผ่นหลังของ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ