บทที่ 132

มุมมองของโคลอี

เมื่อฉันเดินออกจากงานของราชบัณฑิตยสถานศิลปะ ท้องฟ้าก็มืดไปกว่าครึ่งแล้ว ไฟถนนค่อย ๆ สว่างขึ้นทีละดวง แสงอุ่นจากหน้าต่างร้านค้าสะท้อนบนพื้นทางเท้าที่ชื้นแฉะ ฉันสอดภาพพิมพ์ไว้ใต้แขนแล้วเดินไปทางป้ายรถเมล์ เป็นครั้งแรกที่ฉันไม่ได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

ไม่ได้เช็ก ไม่ได้สงสัยว่า...