บทที่ 135

หกโมงเย็น สำนักงานแทบจะว่างเปล่าแล้ว ฉันจัดการงานชิ้นสุดท้ายเสร็จ เก็บของ แล้วมุ่งหน้าไปยังลิฟต์

โถงทางเดินเงียบผิดปกติ ไฟเหนือศีรษะส่วนใหญ่ถูกหรี่ลงเหลือเพียงความสว่างสำหรับยามค่ำคืน ฉันเพิ่งเลี้ยวตรงมุมไปทางโถงลิฟต์สำหรับผู้บริหาร เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นรั้งฉันไว้

“อย่าเพิ่งรีบไปสิ”

ฉันหยุดเดินก่อน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ