บทที่ 144

มุมมองของโคลอี้

ยามเย็น ฉันนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงคนไข้ เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง

ประตูที่อลันปิดไว้ตอนออกไปนั้นเงียบเสียจนแทบเหมือนไม่เคยถูกปิดลงเลย สิ่งเดียวที่ยังหลงเหลืออยู่ในห้องคือกลิ่นดอกไม้ หวานเลี่ยนจนชวนอึดอัด และมีไอเย็นของบางสิ่งที่กำลังเน่าเปื่อยเจืออยู่ใต้กลิ่นนั้น

ในหัวฉันมีแต่สายตา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ