บทที่ 145

คืนนั้น โรงพยาบาลเงียบผิดปกติ ไฟตามทางเดินถูกหรี่ลง เหลือเพียงแถวไฟฉุกเฉินสีเขียวหม่นตรงขอบผนังด้านล่าง ดูราวกับดวงตาของสัตว์กลางคืนที่กำลังจ้องมองอยู่เป็นแถว

ฉันนอนลืมตาจ้องเพดานอยู่ในความมืด เหตุการณ์ที่ได้พบวิลเลียมวนกลับมาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกครั้งที่ภาพนั้นย้อนกลับมา เสียงของเขาก็เหมือนจะใกล้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ