บทที่ 146

มุมมองของโคลอี้

“เขาเป็นศาสตราจารย์ของฉัน วิคเตอร์ แค่นั้นเอง”

“เขาส่งดอกไม้มาให้คุณ ของขวัญก็ด้วย เขายังมาหาคุณตอนที่คุณกำลังพักฟื้น” ทุกประโยคที่พูด เขาก็ก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว น้ำเสียงยิ่งต่ำลงเรื่อย ๆ จนให้ความรู้สึกราวกับเหล็กเย็นเฉียบกำลังกดแนบอยู่บนผิวฉัน

“เขาแค่มีน้ำใจ” ฉันย้ำ พยายามบังคั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ