บทที่ 15

มุมมองของโคลอี้

ทันทีที่ฉันก้าวเข้าไปในโถงใหญ่ ฝีเท้าก็ชะลอลงเองโดยไม่รู้ตัว

ที่นั่นกว้างใหญ่เหลือเกิน เพดานทรงโดมสูงขึ้นไปถึงสามชั้น กลางห้องมีโคมระย้าคริสตัลขนาดมหึมาห้อยอยู่ สาดแสงสีขาวเย็นเยียบคมกริบลงมาจนทุกตารางนิ้วของพื้นที่ถูกเปิดเผยอย่างชัดเจนไร้ปรานี พื้นเป็นหินสีเข้มขัดเงา และฉันมองเห็น...