บทที่ 153

มุมมองของโคลอี้

ดึกมากแล้ว ฉันนอนไม่หลับ

ฉันเดินเท้าเปล่าไปที่ห้องทำงานของเขา แล้วยกมือเคาะประตู

“เข้ามา”

ฉันผลักประตูเข้าไป เขานั่งอยู่ตรงขอบเตียง เนกไทคลายหลวม กระดุมเสื้อเชิ้ตถูกปลดออกไปสองสามเม็ด ในมือมีเอกสารอยู่ฉบับหนึ่ง แต่สายตาของเขาไม่ได้มองมันเลย ใบหน้าดูอ่อนล้า และยังมีอะไรบางอย่างอีก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ