บทที่ 154

มุมมองของโคลอี้

ลูคัสเหลือบมองฉันผ่านกระจกมองหลัง ฉันเอนศีรษะพิงกระจกรถ หน้าผากแนบกับผิวกระจกเย็นเยียบ ต้นสนด้านนอกไหลผ่านไปทีละต้น ทีละต้น เขียวเข้ม เขียวเกือบดำ ในยามโพล้เพล้ ทุกอย่างเหลือเพียงเงาราง ฉันนับมัน นับไปเรื่อย ๆ จนหลงลืมว่าถึงไหนแล้ว แล้วก็เริ่มนับใหม่ หลงอีก แล้วก็เริ่มใหม่อีกครั้ง

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ