บทที่ 157

ไฟในกระท่อมมอดลงจนแทบสิ้น เหลือเพียงถ่านสีแดงคล้ำไม่กี่ก้อนเรืองแสงริบหรี่ท่ามกลางเถ้า ฉันเอนพิงอกของวิกเตอร์ ฟังเสียงหัวใจของเขาที่ค่อย ๆ ช้าลงจากความเร่งร้อนก่อนหน้า กลายเป็นจังหวะที่สงบขึ้น—หนึ่งครั้ง แล้วอีกครั้ง มั่นคงและหนักแน่น

ปลายนิ้วของฉันยกขึ้นแตะรอยที่ฉันกัดไว้บนลำคอของเขา ราวกับถูกชักน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ