บทที่ 162

ฉันตื่นขึ้นเพราะเสียงนกร้อง

ตอนแรกเป็นเพียงเสียงเดียวแผ่วไกลอยู่ลิบๆ จากนั้นก็ค่อยๆ ใกล้เข้ามา หนาแน่นขึ้น จนหลอมรวมเป็นบทประสานอันละเอียดแตกพร่า ซึมผ่านช่องตะแกรงหน้าต่างเข้ามา เติมเต็มทุกมุมของกระท่อม ไม่ดังเลยสักนิด—แต่มีชีวิตชีวาอย่างน่าเหลือเชื่อ ราวกับกำลังย้ำเตือนฉันว่า เช้าแล้ว โลกทั้งใบตื่...