บทที่ 167

มุมมองของโคลอี

ตอนที่เราออกจากคาเฟ่มา ฝนก็กระหน่ำลงมาอย่างหนัก ฉันไม่มีร่ม เขาเปิดประตูรถให้ฉัน ฉันก้าวขึ้นไปข้างใน ภายในรถเงียบสงบ มีกลิ่นหนังกับกลิ่นฝนจาง ๆ เขาขับช้า ๆ แสงไฟถนนเลื่อนไปตามกระจกหน้าต่าง

ฉันยังกอดแฟ้มไว้แน่น กระดาษข้างในบางมาก แต่ขอบมันคม กดลงบนฝ่ามือฉัน ฉันไม่กล้าปล่อยมือ แต่ก็ไม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ